14 cü kalon - yaşam qiymətləri.

Birqayda olaraq "az-ağır cinayətdə" suçlanan siyasi məhbuslar 14 cü kalona köçürülür.

Bunun əsası hələ Sovet vaxtında qoyulub - milli azadlıq hərəkatı lideri Əbülfəz Elçibəydə bu kalona saxlanılıb.

Adıçəkilən cəzaçəkmə müəssisəsində digər bir çox siyasi məhbus kimi mən də bir ildən çox saxlanılmışam. Orda xatırladığım şərait və biznes aşağıda ətraflı qeyd edirəm:

Kalon dörd bir yandan daş karxanaları ilə əhatə edilib. Düzənlik ərazidə azca külək əsəndə hər yanı daş tozu bürüyür. Şərait olduqca ağırdır.

Gecə yatıb səhər duranda "barak"ı tamamilə ağlara bürünmüş görürsən. Gecə əsən külək daş tozunu barakın içinə kimi üfürür. Toz hər yanı bəyaza bürüyür. Gündüz külək bir az çox olanda isə həyətdə qalmaq mümkün olmur. Tozdan görüş məsafəsi 3-4 metrə kimi düşür.

Ancaq bu rəisə sərf edir. Belə ki, alt paltarına kimi toza bürünən məhkum təbii olaraq duş almaq istəyir. Duşda isə su heç vaxt qurtarmır. Duş biznesi haqqında "hamam" bölümündə.

Bundan başqa su ən çox yaşanan sıxıntılardan biridir. Yüzdən çox məhkumun saxlanıldığı bir barak üçün cəmi 3-4 su krantı var ki, burdan süzülən su ilə qane olmağa məcbursan.

Susuzluğun başlıca səbəbi rəisin kalona gələn su borusunu yaxınlıqdakı daş karxanasına satmasıdır. Yəni zonun suyu minə yaxın məhkuma verilmədən daş karxanasına satılır

Hamam.
20 dəq. 0.8 manatdır. Hələ müştəri məmnuniyyəti üçün resepsion'da üzqırxan stanok da tedilif edilir. Tam xidmət (üzqırxan stanokla birgə + 10 dəq bonus) 1.2 manatdır. Gün ərzində min dustaqdan 200 nəfəri duşa girsə ən aşağısı 160 manat edir - aylıq 4800 AZN.

Telefon otağı.
Bir "vzv" (çağrı) 1 manatdır. Gündə təxminən 200 nəfər telefondan istifadə edir. 200 man× 30 günə = 6000 AZN.

Görüş otağı.
Məhkum qanuni haqqı olan valideyni ilə görüşməyə görə rəhbərliyə 5-20 manat pul ödəməlidir. Bu görüşə gələn qohumun sayına görə artır. Gündə təxminən 50 görüş olur ki, bu da orta hesabla (15 manat) 750 manat edir. Aya vursaq 22.500 AZN edir.

Kompyuter otağı.
Təhsil Nazirliyi və Penitensiar Xidmətin birgə layihəsi olan məhkumlara təhsil xidməti üçün CÇM dövlət hesabından kompyuterlərlə təchiz edilib. Müəyyən bir otaqda müəyyən saatlarda keçilməsi nəzərdə tutulan "təhsil ocağı"nda məhkumlar üçün "iqra salonu" fəaliyyət göstərir.
30 dəq. 1 manatdır. Porno videolara baxmaq ikiqat qiymətədir.
Təxminən gün ərzində 100 manatdan çox xeyir verən "təhsil ocağı" ay ərzində 3000 AZN gəlir gətirən sahədir.

Saç qırxımı.
Ayda bir sıra baxışı zamanı məhkumların saç kontrolu olur. Keçəl qırxılmamaq üçün ödəniləcək məbləğ 5 mantdır.
Qırxımın səhəri günü yarım saat göz gəzdirməklə cari ayın gəlirini hesablamaq mümkündür. Təxminən 200 məhkum 5 manat verib qırxımdan yaxa qurtarırsa bu aylıq 1000 AZN edir.

Bu hələ biznesin tamamı deyil.
Ən çox gəlirli sahə olan məhkəmə sisteminə keçək.
Qanunla az-ağır cinayət törətmiş məhkum cəzasının 1/3 hissəsini çəkdikdən sonra, saxlanıldığı cəzaçəkmə müəssisəsinin mülahizəsinə əsasən, CÇM yerləşdiyi əraziyə uyğun olaraq yerli Məhkəmədə işə baxılır. 14 saylı CÇM də bu görəv Qaradağ rayon məhkəməsinin üzərindədir.

Bununla yanaşı cəzasının 2/3 hissəni çəkən məhkum da eyni proseduranı - məhkəməni keçməklə şərti azadlığa çıxa bilər. Ancaq bütün bu saydığım kağız üzərində olan qanundur.

Əslində isə bu ən gəlirli sahədir.
Qiymət cədvəli isə belədir: Məhkum cəzasının 1/3 hissəsini çəkdikdən sonra məntəqə tipli CÇM yə keçmək üçün qalan müddətinin hər ayı üçün 200 manat müəssisə rəhbərliyinə pul ödəməlidir (təbii ki, bunun yarısı məhkəmə ilə bölüşdürülür). Məsələn: "A" adlı məhkumun barəsində məhkəmə hökmü ilə 3 il azadlıqdan məhrum etmə hökmü var və o bu cəzanın 1 ilini çəkib. Geri qalan iki ilini, yəni 24 ayını məntəqə tipli cəzaçəkmə müəssisəsində keçirmək üçün "A" həbsxana rəisinə hər ay üçün 200 manat, ümumilikdə 4800 manat verməlidir (biraz aşağı salmaq olur qiyməti. yaxşı danışanda. ancaq bu iri summalarda mümkündür - 300-400 civarında).
Cəzasının 2/3 hissəsini çəkən məhkum: "B" adlı məhkumun barəsində də 3 il azadlıqdan məhrumetmə hökmü var, o cəzasının 2 ilini çəkib. "B" cəzasının qalan 1 ilini şərti azadlıqda keçirmək istəyir. bu zaman "B" hər ay üçün 300 manat, ümumilikdə isə 3600 manat ödəməlidir.

Müşahidələrimə əsaslanaraq rahatlıqla deyə bilərəm ki, məhkəmə oyunu ilə aylıq minimum 30 min manatlıq dövriyyədən söhbət gedir.

Bütün bunları hesabladıqda isə aylıq 70 min manat kimi bir məbləğ çıxır qarşımıza. Hələ bura ərzaq məhsullarının satışı, həbsxana daxili mağazanın üçqat qiymətinə satdığı və ordan əldə edilən gəlir, kafedən gələn gəlir və digər bir sıra sahələr aid edilmir.

Sözdə 14 cü kalon haqqında “ən kasıb zon” deyirlər. bu ən kasıb zonun gəliri 70 min manatdırsa digərlərini siz düşünün.

Rəsul Mürsəlov.
23.04.2017

Demokratiya.

Demokratiyanı qısa bir açıqlama ilə belə anlatmaq olar: xalqın özü-özünü idarə etməsi. Demokratiyanı iki qola ayırmaq olar: birbaşa demokratiya, təmsili demokratiya.

Birbaşa demokratiya: Prezidentlik üsul idarəsi. Səlahiyyətlər prezidentin əlində olsada bu bir növ formal xarakter daşıyır. Bu tip quruluşlarda Bələdiyyə, Parlament, yerli icra hakimiyyəti orqanları birbaşa xalqı təmsil edir. Məhkəmələr azad və ədalətli olur. Nəticə etibarilə Prezident xalqla ayaqlaşmağa məcbur olur.

Təmsili demokratiya: Parlament üsul idarəsi ilə ölkə idarə edilir. Parlamenti xalq seçir və parlamentari xalqın hökumətdəki təmsilçisi rolunu oynayır. Ölkə üzrü qərarlar Parlamentdəki müzakirələr və səs çoxluğu ilə qəbul edilir.

Biz birinci qolun üzərində duraq. Çünki ölkəmiz bu üsulda idarə edilir. Bu üsulun (əslində digərinin də) şərtlərinə nəzər yetirək və sonra onların açılışına baxaq.

Demokratiyanın təməl şərtləri. * Bərabərlik. * Azadlıq. * Azad seçki. * Çoxpartiyalılıq. * Təməl haqq və azadlıqlar .

Bərabərlik bütün insanların bərabər hüquqa sahib olması deməkdir. Varlı-kasıb, məmur-fəhlə, işçi-işsiz kimi ayrıseçkilik edilmədən hər kəs bərabər hüquqa malikdir. Qanun hər kəs üçün necə bərabərdirsə, qanundan kənar hər hansı əməl də eyni cür qiymət alır. Heç kim vəzifəsinə görə qanundan yaxa qurtara bilmir. Və heç kim vəzifəsindən istifadə edərək qarşısındakı ilə fərqli tonda danışa, davrana bilmir. Bir fəhlə rahatlıqla bir naziri məhkəməyə verə və haqqını qoruya bilir. Bununlada ədalətli cəmiyyət bərqərar olur.

Azadlıq: Bütün insanlar azaddır və kimsə onların azadlığını məhdudlaşdıra bilməz. Heç kim azad davranışı, sözü və əməli (qanunla tənzimlənən) üçün məsulliyyətə cəlb edilə, hədələnə bilməz. Qanun bütün insanlara bərabər azadlıq verir. Kimsəni hər hansı fikrinin ziddi hərəkətə məcbur etmək olmaz və bunu edən president belə olsa qanunla cəzalandırılır.

Azad seçki: Ən önəmli və kilid nöqtətə məhz bu hissədir. Bütün digər amillər bu hissə ilə bir başa əlaqədardır. Belə ki, azad seçki ilə bütün bir ölkənin mənfi və ya müsbət dəyişikliyi həll edici olur. İnsanların bərabər hüquqlar çərçivəsində, dəstəklədiyi partiya, fərd və ya qərara səsvermə hüququ var. Heç kim vəzifəsi və ya mövqeyindən istifadə etməklə digrə fərd və ya qruplara səsvermə ilə bağlı basqı göstərə bilməz. insanlar güvəndiyi fərd, qrup və ya partiya səs verərək öz gələcək müqəddəratını onlara həvalə etmiş olur. İnsan özü və övladları, bütünlükdə cəmiyyət üçün ən önəmli məqam olan səsverməni azad həyata keçirməlidir. Səsvermə gizli, səs sayımı isə tam aşkar həyata keçirilir. Çoxpartiyalılıq: Demokratiyada istər Prezident, istər Parlament üsul idarəsi olan ölkələrdə çoxpartiyalılıq şərtdir. Parlament idarəetməsi üçün bu ən əsas amil kimi görünsədə, digər idarəetmə - Prezident üsul idarəsi üçün də çoxpartiyalılıq əsas və demokratiyanın vazkeçilməz təməl tərkibidir. Parlamentdə bir deyil, daha çox partiyanın təmsili fərqli fikirlərin ortaya çıxması deməkdir ki, inkişafın əsas dayağı fərqli fikir və bunun müzakirəsidir. Təkpartiyalı sistemlərdə (*missal aşağıda) müzakirəsiz olaraq Prezident Adminstrasiyası tərəfindən (yəni bir nəfərin əmri ilə) göndərilən qərar və ya qanunlar qəbul eilir və bu xalqın deyil, bir şəxsin marağına xidmət etmiş olur. Bununlada inkişaf yalnızca bir şəxsin şəxsi istəkləri ilə əvəzlənir və həmin cəmiyyətlər sürətlə uçuruma yuvarlanır.

*(Məsələn Azərbaycanı nümunə kimi göstərmək olar. Çoxları deyə bilər ki, ölkədə bir çox partiya Parlamentdə təmsil olunur. Ancaq hər kəs mənimlə razılaşar ki, bu sadəcə formal xarakter daşıyır və demokratiya imitasiyasından başqa bir şey deyil. Razılaşarsız ki, Parlamentə deputatlar bir başa prezidentin təyinatı ilə yerləşdirilir və bir ağızdan hamısı ona itaət edir. Hər hansı bir məsələ müzakirəsiz yekdilliklə qəbul edilir.)

Təməl haqq və azadlıqlar: Dini, dili, cinsi, siyasi görüşü, social durumundan asılı olmayaraq hər kəsin təməl hüquq dediyimiz azad yaşamaq hüququ var. Bunu heç kim, heç bir qüvvə yasaqlaya, əngəlləyə bilməz. Təməl haqq və azadlıqlar həm də yuxarıda qeyd etdiyim hüquqların toplamıdır.

Rəsul Mürsəlov. 17.04.2017

Özləm (şeir)

   

          Özləm

Oturmuş gecənin qaranlığında,

                               qürbət eldə.

Mühacir həyatımın başlanğıcı..

Uzun xəyallardayam.

Soyuq və həzin rüzgar,

                              üşütür bədənimi.

Göy üzündə parlaq ay

və sönük ulduzlar,

                             közərən sigaretim və

həsrətin bir bütün halında.

Qəlbim alov parçası,

Həsrət və davam

                          alov tutmuş qəlbimdə,

                         yanır yüksələn atəşi ilə.

Birdə sən varsan o yanğında.

                        atəşin tam ortasında.

Heç ağlımdan çıxmayan

                         vətən həsrətinə qarışdın

                         bir anda.

Artıq birgə anıram,
                        Səni,
                       Vətən həsrətimi

və zülmə boyun əymiş xalqımı,

                        yurdumun aciz insanını.

"inkişaf etmişik" - nə qədər?

RƏSUL MÜRSƏLOV

  Ermənistan paytaxtı Yerevanda "Bagramyan" meydanında minlərlə adam elektrik enerjisi tariflərinin qaldırılması qərarının ləğv edilməsi tələbilə on gündən çoxdur ki, tətillər edir, meydanda barrikadalar qurur və orada gecələyir. Bu həm də xalqın öz həyatına biganə qalmamasının göstərişidir. Maraqlısı odur ki, AZTV-nin və hökumət rəsmilərinin tez-tez ağzı köpüklənərək xalqa sırıdığı "Ermənistan acından ölür, hakimiyyət xalqa divan tutur" çıxışlarına qarşı tərs şillə, tutarlı cavabdır. Bəli Ermənistan neft, qaz - təbii sərvətlərlə donanımlı deyil və Rusiyadan asılı vəziyyətdə yaşayır, amma yaşayır. Hər hansı duruma xalq müdaxilə edir, etirazını bildirir, haqqına sahib çıxır və nəticədə istəyinə nail olur. Hakimiyyət isə on gündə müşahidə etdiyimizə görə elə qatı müdaxiləsi ilə yadda qalmayıb. On günlük oturaq tətil, barrikadaların qurulması qarşılığında polis müdaxiləsi su şırnağından irəli keçməyib. Saxlanılanlar çox keçmədən sərbəst buraxılıb və təkrar meydana dönüb. Hakimiyyət isə bu olaylar üzərinə xalqla danışıqlar yolu ilə həllə nail olmağa səy göstərir, xalqla hesablaşır. Bi isə xalqın gücü, əzmi qarşısında heç kimin, heç bir hakimiyyətin duruş gətirə bilməyəcəyinin nümunəsidir. Bu bizə 80 cı illərin sonu Azərbaycan gəncliyinin Sovet imperiyasına qarşı dirənişi, meydan hərəkatını xatırladır. Deməli insanlar toplum olaraq bir arada olduqları zaman istəyinə nail ola bilir. Ancaq nə acıdır ki, bizim toplum olaraq bir arada olmamız artıq 25 il  öncə gömülmüş və bir daha meydanda görünməmişdir. Hər yanı ilə tənqid etdiyimiz Ermənistan xalqı isə hələ də özünün xalq olmasını və bir cəmiyyət kimi bir araya gələ bilməsini bizə göstərməktədir. Azərbaycan despot rejiminin televiziya və digər vasitələrlə xalqa sırıdığı nağıllar isə son görüntülərlə puç olmaqdadır. Bütün vasitələrlə xalqı inandırmağa çalışırlar ki, "Ermənistan çox geridədir, orda yaşam yoxdur, biz onlardan çox güclüyük" və.s
  Nə ilə, hansı yöndən güclüsən?
  Neftin, qazın var deyə? Bunu bir ailə yeyir - Əliyevlər. Bunun ölkəyə aidiyyatı yox.
  Bəlkə orduna görə güclüsən?
  Orduda qeyri döyüş şəraitində hər il yüzə yaxın əsgər öldürülür, Ermənistanda isə yox. Qaldı ki, ordu, hərbi adı çəkməyə, bu yöndən güclü olduğunu deməyə nə haqqın? Torpaqların onların əlində.
  Mədəniyyətdə irəlidəsən?
  Yenə də yox. Hər tərəfli mədəniyyətdə səni üstələyir erməni xalqı. Çünki onların mədəniyyətini öldürən Heydər Babaları olmayıb. Onlar düşünüb ki, xəyanət də olar, amma xalqın mədəniyyətinə əl vurmaq olmaz.
  Təhsildə irəlidəsən?
  Bütün hər kəs Azərbaycanda təhsilin nə səviyyədə olmasından xəbərdardı, yalan satma. Elə TQDK-nın son açıqlaması yetər təhsilin səviyyəsini görməyə - 80% "2" alan şagirdin, pulla qiymət yazdıran tələbələrin var. Avropada təhsil alanları isə "lazımsız" adlandırmaqla təhsilə olan "qayğını" bəlli etmisən.
  
   Durduq yerə insanı yandıracaq acıq verməklə "biz inkişaf etmişik" deməklə inkişaf edilmir Əliyev diktatoru. Budur inkişaf?
  Kreditə sürülən "Range Rover", bankdan alınan kreditlə biznes qurub 1 il ərzində müflis olmaq, təzə tikilidə fəhlə işləməklə, şagird- tələbədən pul almaqla ailə saxlayan müəllim, xəstəni fiziki sağaltmaq üçün ona mənəvi və psixoloji travma vurmaq - pul, rüşvət verməsə əməliyyat masasında ölümə tərk etməklə, insnları soyub soöana çevirməklə məmuriyyətini başa vurmaq, bu yollarla ailə saxlamaq onlardan, Ermənistandan irəlidə olmaq demək deyil və ya Avropaya pul yedirdib Olimpiada düzənləmək, bu məqsədlə xalqın cibindən 8 milyardı oğurlamaq, təqaüdçüyə 120 manat, qaziyə, qaçqına 20-30 manat verməklə iş bitmir - bu deyil inkişaf.
  İnkişaf azadlıq, insanların hür yaşaması, normal şəraitdə təhsil alması, səhiyyədən dövlət hesabına yararlanması, gömrükdən rüşvətsiz sərbəst ticarətini qurması, bir qismət çörəyi rüşvətsiz, halal yolla yeyə bilməsidir.
  İnkişaf demokratiyadır. İnkişaf Rusun boyunduruğu altında olsa belə haqqı uğrunda ona qarşı çıxa bilməsi və buna görə xalqı qırmamaqdır, təhsilə, insanına önəm verməkdir.
  Yoxsa Əliyev rejimi kimi həm rusun, həm digər qüvvələrin boyunduruğu altına girmək, hələ üstəlik xalqını ayaqlamaq deyil inkişaf.
  Cəmiyyəti təhsildən məhrum edərək cahil və kölə kimi kütlə yetişdirmək, insanların gələciyini bu yolla məhf etmək və bunun üzərindən milyardlara sahib olmaq, oğurluq, korrupsiya, qanunsuzluq, özbaşınalıq deyil inkişaf.
  

Ermənistan-Azərbaycan, cəmiyyət fərqi.

  Ermənistan Republikası son günlər paytaxt Yerevandakı mitinglərlə gündəmdə - yəni haqqını tələb etməklə, ədalət istəməklə. Vətəndaş, xüsusilədə gənclər ölkəsinə, duruma biganə qalmır, dəyənək altında, meydanlarda gecələyir və haqqını sona qədər savunur.

  Azərbaycan Respublikası, vətənim isə AŞPA da qəbul edilən siyasi məhbusların siyahısı, pozulan insan haqları, Avropanın iştirak etmədiyi “Avropa Oyunları” və ora xərclənən 8 milyard vəsait ilə dünya mediyasında – yəni haqqını yedirtməklə bir rejimə, sülalə hakimiyyətinə. İnsanımız isə “bununla dünyaya ölkəmizi tanıdırıq” deyib cahilliyini nümayiş etdirir.

Qarabağ niyə Azərbaycanın nəzarətinə qayıda bilmir?

  Mən Qarabağ Ermənisi olsam kimin yanında yer almaq istərdim- bu sualı versin bir vicdan sahibi özünə - Ermənistanın, yoxsa Azərbaycanın? Bu sualdan yola çıxan Qarabağ erməniləri ayağını bir başmağa dirəyiblər və 20 ildir mücadələ verirlər. Təbii ki, bunun pərdəarxası olayı Rusiya ilə bağlıdır, ancaq görüntüdə var ortada – elə yuxarıda qoyduğum sual.

  Qarabağ erməniləri əlbəttə ki, əzilən, kor olmuş, təhsilsiz və təhqir olunmuş cəmiyyətdə deyil. Hakimiyyəti Rusiyanın boyunduruğu altında olsa belə cəmiyyət olaraq irəli görüşlü, təhsilə, Avropa mədəniyyətinə və haqqı uğruna birləşə biləcəək, meydanlarda yataraq etirazını bildirəcək və nəticədə haqqına sahib çıxacaq cəmiyyətin yanında yer alardım deyir və buna doğru sürətlə gedir. Necə ki, bu gün Qarabağ öz azadlığını qismən qəbul elətdirir dünyaya və yaxın gələcəkdə bu gedişatla buna nail olacaq da. Çünki Qarabağ erməniləri İlham Əliyevi “öcü” kimi göstərir barmaqla və dünyaya səs sala bilir ki, bu adam özününkilərə divan tutur, bizə gör neyləyər.

  Dünyanın güc sahibləri də görür ki, öz insanına zülm edən, həbsxanaları vicdanlı insanlara məskən seçən, xalqın sərvətini talayıb cibinə dolduran rejim, Qarabağda ermənilərə divan tutması istisna edilmir və bu səbəbdən Qarabağın Azərbaycana verilməsində sərt mövge tutmur, tutmayacaq da. Həm bu ölkənin insan haqları, korrupsiya və özbaşınalıq durumu o qədər qabarıq şəkildə gündəmdə ki, artıq başqa yerə fikir vermək mümkünsüzdür. Yəni bütün bu halların qarşısında durub da Qarabağ məsələsini gündəmə gətirmək olmur, olmayacaq. Bizim “şanlı”, “regionda lider” dövlətimizin diktatoru İlham Əliyev isə barmağı qapı arasında sıxışan kimi cumur Avropanın üstünə ki, “bizim Qarabağ boyda dərdimiz var”. Onlarda bunu başa salmağa çalışır ki, ay atasının oğlu, bir dur hələ, sənin Qarabağın sənin ölkənə ziyandırsa, sənin dünya dəyərlərini tapdalamağın bütün bəşəriyyətə ziyandır və ilk öncə biz bunu həll etməliyik. İlham ağa da iciyir, küsür bunlardan ki, bəs mənim oğurladığım 3-5 manata göz dikmisiz, ancaq mən sizə sərvət yedirdirəm.

Gələk xalqların məsələsinə. Hansı cəmiyyət, xalq daha irəlidədir deyə baxaq.

  Regionda lider dövlət olmasını Prezident Aparatı və AZTV dən o yanda danışa bilməyən Əliyev rejiminin köləsi olmuş, təhsilsizlik və cahiliyyətin qurbanına çevrilmiş, Avropanın olmadığı “Avropa Oyunlarına” göbək atıb sevinən cəmiyyət irəlidədir?

  Yoxsa Avropa mədəniyyətini özündə cəmləyən, ölkə mədəniyyətini qoruyub saxlayan və hətta sizin “sarı gəlini” belə -sırf sizin acığınıza- öz adına dünyaya göstərəcək qədər güclü olan, elektrik enerjisinin qiyməti artıb deyə meydanlarda yatan və etirazını bildirən toplum, cəmiyyətmi daha üstündür?

  Ermənistan Rusiyanın boyunduruğu altında bu gerçək və bunu heç erməni də danmır. Bəs Azərbaycan harda, kimin boyunduruğunda? Bu da gerçək və danmırıq – Əliyev rejiminin, dolayısı ilə Rusiyanın.

  Demək məsələ həm də cəmiyyətdədir, rejim qədər. Yəni cəmiyyət də özünü tez kölə edib, tez boyunduruq altına salıb “rahatı” üçün. Amma bu rahat boyunduruğu keçirənə qədər olan zamandır və bundan sonra ömürlük boynunda olacaq zülmdür ki, bunu dərk etmək üçün də dünyagörüşü, biraz ağıl lazım idi. Nə acıdır ki, bunu tez itirdik. Ancaq ermənilər Rusiyaya boyun əydiklərini göstərsə də, təhsilini, mədəniyyətini, dəyərlərini qoruyub saxlayıb və bu gün bir araya toplaşa, səsini duyura bilir. Bəs Sarkisyan niyə öz xalqını kölə edə bilmir? Hə, Sarkisyan Əliyev qədər “ağıllı” deyilmi desəniz, məncə, elə hər yandan göründüyü kimi İlham Əliyevdən çox-çox ağıllıdır. Ən azından Rusiyadan illik büdcəsinin yarısını alıb xalqını yedirtdiyi üçün. Əliyev isə öz ölkəsindən oğurlayıb Avropanın bəzi satılmışlarına və Rusiyaya verir. Atası kimi kreslo və sərvət hərisliyini doyurmaq üçün. 

Zindan (şeir)

                     Zindan.

Ürəyim həyəcanlı döyünür bu gün.

Qərib duyğular içindəyəm.

Uzaqlarda bir yerdə,

bir şeylərin həsrətindəyəm.

Düşünmək, xəyal etmək belə içimi coşdurur,

o gözel, aydın günlərin xəyalını.

Pəncərə önündəyəm,

dəmir barmaqlıqlar arxasında.

Xəyallarım səssizcə dəmir barmaqlıqlardan süzülür,

günəşin şüaları altına.

günəşli,

aydın günlərə doğru gedir,

Azadlığa doğru !

Yaşıl yamaclara, çılğın çaylara,

sərin bulaqlara gedir. 

Quşların nəğmə oxuduğu dağlara doğru.

Uzanıram yaşıl çəmənlikdə,

Aydınlığı seyr edirem,

səmanı seyr edirəm.

Azadlığı çəkirəm içimə,

udum - udum.

Və ...

Bir anda dəmir qapı cırıltıyla açılır.

Oyanıram huzur dolu xəyalımdan.

Və on anlayıram.

Bura zindandır !

Günəşin isitdiyi bədənim yenidən titrəyir,

Hər tərəf beton və nəm.

üşüyürəm.

Xəyal qurmanın belə yasaq olduğu,

zindan həyatı başlayır yenidən.

Gəncə İstintaq Təcridxanası. 4 noyabr 2012
siyasi məhbus -Rəsul Mürsəlov

http://www.azadliq.org/content/article/27029560.html

Mübarizə simvolu - qadın siyasi məhbus

                                                                                                                                   pressdent.org                                                                                                                                         13-05-2015  21:33

RƏSUL MÜRSƏLOV

  Bu dəfə nə İlham Əliyevdən, nə onun despot rejimindən, nə də “olimpiyada” adına talan olmuş milyonlardan yazacam. Bu dəfə “siyasətə qarışmayan” xalqa, “vətənpərvər” oğullara bir mövzuda yazıb düşünmələrini istəyəcəm. Buna nə qədər nail olacam, bilmirəm. Amma mən üzərimə düşəni etməyə çalışacam. Nəticəni çıxarmaq artıq “vətənpərvərlərin” boynunun borcudur.

  Həmin “vətənpərvər” oğullara Azərbaycanın mübarizə tarixinə adını yazdıran mərd qadınlardan biri – Faina Kungurovadan bəhs edəcəm.

  Bu mübariz qadın 2000 ci illərdə, Heydər Əliyevin gur çağlayan zamanlarında meydanlarda tüğyan edirdi. Bu gün unudulsa da əminəm ki, tarixə adını qızıl hərflərlə yazdırmağı bacarmışdır və zamanla qiymətini alacaq. Həmin Faina ki, ata və oğul Əiyevlərin zindanını yaşayıb – siyasi məhbus kimi. Azərbaycanın ilk qadın siyasi məhbusu olmuş bu mübariz xanım, ikinci dəfə də həbs edildi və öz “statusunu” qorudu – Azərbaycanın siyasi məhbus qadını.

  İlk dəfə 2002 ci ildə xuliqanlıq adı altında (hazırda bu ittihamı oğul Əliyev “işlədir” siyasi həbslərdə) həbs edildi Faina. Həbsinin səbəbi isə sabiq spiker Rəsul Quliyevin (hansı ki, indi həmin Quliyev Fainanın adını belə xatırlamır) müdafiəsindəki aksiyalarda fəal olması idi. Birinci dəfə həbs ediləndə 2 il rejim zindanında yatdı. Avropanın ciddi basqılarından sonra hakimiyyətə yenicə yiyələnən İlham Əliyev atasının doğum günündə əfv imzaladı və Fainanı işləmədiyi cinayətə görə bağışladı - azadlığa buraxdı. Amma Faina durdumu, mübarizədən çəkildimi? Əsla yox. Daha da sarıldı haqlı davasına, xalqın mənafeyini müdafiəyə. Ardınca isə İlham Əliyev onu “əfv” etməsinə peşman oldu və Faina üçün təkrar zindan həyatı başladı. 2007 ci ildə növbəti dəfə həbs edilən Fainaya bu dəfə “klassik siyasi maddə” deyə tanıdığımız “narkotik” şərləməsi uyğun görüldü. Elə burada da Faina ilkə imzasını atdı. Belə ki, həmin həbsdən sonra “narkotik” şərləməsi ənənəvi siyasi həbs maddəsinə çevrildi. Qanunsuz həbsinə etiraz olaraq Faina həbsdə ölüm aclığına başladı. Qısa zaman sonra isə qürurundan, mübarizəsindən ölüm ayağında belə dönmədiyini sübut etdi – saxlandığı kamerada ölüm aclığında həyata gözlərini yumdu. Sübut etdi ki, ölüm belə yolundan, davasından döndürə bilməz insanı, əgər mübarizsənsə. Onun hələ 33 yaşı vardı və bir də övlad anası idi. Rəsmi diaqnozunda ürək çatışmazlığı və qida yetərsizliyi göstərildi. Və beləcə mübarizə qadını həyatla vidalaşdı.

  Faina Kungurovanı təəssüf ki, unutmuş, unutdurmuşuq. Ancaq bu kimi mübarizə simvolu olan qadını tez tez xatırlamalı, yad etməliyik. Çünki gələcək mübarizə yolumuz onların çiyinlərində bizə gəlmiş və bizdən gələcəyə gedir. Zənciri qırmaq isə yolverilməzdir.

  Faina haqda yazmaqda məqsədim həm onu yenidən xatırlamaq, həm xatırlatmaq, həm də başlanğıcda dediyim kimi, bunu “siyasətə qarışmayanlara” anlatmaq və onların biraz düşünməsini istəməyimdir. Biraz düşünsələr anlayacaqlar ki, Faina kimi qadınlar mübarizədə öndə getdiyi halda, özlərini “vətənpərvər” adlandıran kişilərin siyasətə qarışmaması əslində nə dərəcə üzücüdür. Faina Kungurova mübarizəsi, davası adına, xalqının gələcəyi adına canından keçdi. O bilə -bilə ölümə getdi, siz, “vətənpərvərlər” xoş gün görsün, normal, sivil cəmiyyətdə yaşasın deyə.

  Sən nə edirsən? Hələdə kölə kimi yaşamağı seçirsən, yoxsa haqlı mübarizəyə qoşulursan? Yoxsa bunların hamısından imtina edir və Fainadan – mübariz bir qadından əksik, qorxaq olduğunu qəbullanırsan? Seçim sənindir “siyasətə qarışmayan” “vətənpərvər” !

http://pressdent.org/sonxeber/189-mubarize-simvolu-qadin-siyasi-mehbus.html

Anti -ABŞ kampanyası nəyə hesablanıb?

                                                                                                                         pressdent.org
                                                                                                                     09-05-2015  17:16

İctimai-siyasi fəal Rəsul Mürsəlovdan Azərbaycan iqtidarının son günlər ABŞəleyhinə qara kampaniya aparmasına, bunun kökündə duran məsələlərə münasibət öyrəndik. Müsahibəni sizə təqdim edirik.

  R.Mürsəlov: “hakimiyyət manevr etməyə çalışır”

-  Rəsul bəy, bildiyiniz kimi son günlər Azərbaycan iqtidarı əlində olan mətbuat və televiziyalar vasitisi ilə ABŞ –a qarşı hücuma keçib. Bu mövzu haqda nə deyə bilərsiz?

  Dediyiniz kimi iqtidar ABŞ-a qarşı kampaniya aparır. Bunu açıq –aşkar bütün vasitələrlə çatdırır. Hesab edirəm ki, bu da hər zaman yürütdüyü kimi yanlış siyasətin bir hissəsidir. Bununla nə demək, nə əldə etmək istəyir? Yoxsa ABŞ – Rusiya gərginliyində rəsmi Moskvanı dəstəklədiyini “oynamaqla” gələcəyə doğru həmləmi edir? Hesab edirəm ki, AB ilə asossasiya sazişinin vaxtı yaxınlaşdığı üçün iqtidar hər zaman istifadə etdiyi Qarabağ müharibəsi kartını oynamaqdan vaz keçmiş və bu dəfə Rusiyanın yanında olmaqla qərbə oyun oynayır. Öz deyimləri ilə desək “balans siyasətini” biraz daha uzatmağa çaba göstərir. Bildiyimiz kimi balans siyasəti dedikləri isə hər iki tərəfə “gülümsəyərək” öz anti demokratik, avtoritar rejiminin ömrünü uzatmaq niyyətidir. ABŞ –a qarşı hücumlada sözdə manevr edirlər.

- Amma iqtidar məsələni ayrı cür təqdim edir. Hər vasitə ilə ABŞ –ın ölkəmizdə çevriliş etməsindən danışır.

  Əlbətdə iqtidar olayı fərqli yönə çəkməyə çalışacaq. Bu hər zaman etdikləri işdir və təəccüblənməmək lazım. Olayın kökündə duran məsələyə baxmaq, ordan yola çıxmaq lazım deyə düşünürəm. Olayın pərdə arxası isə düşündüyüm, yuxarıda anlatdığım AB ilə yaxınlaşan sazişin zamanı məsələsidir. Hər halda bu mənim fikrimdir.
Həm ABŞ ölkəmizdə çevriliş hazırlayır deyən iqtidar bar-bar bağırmırdımı ki, “biz regionda lider dövlətik, iqtisadiyyatımız güclüdür, xalq bizi dəstəkləyir” və.s Bunca güclü, lider dövlətdə kim çevriliş hazırlaya bilər. Hələ ki, “lider” dövlətin başçısı 90 % səslə “seçilibsə”! (?) Bu iqtidar bu gün dediyini sabah təkzib edir, özü belə bilmədən. Bu yerdə onlarla sual çıxır meydana. Axı sən xalqına güvənirdin, onlar səni seçmişdi? İndi ABŞ sənin xalqının əli ilə çevriliş edəcək? Nədən bu qorxu, təlaş? Bəlkə biraz özündə də nə isə axtarasan? İnsan haqları, demokratiya deyilən kimi ermənipərəst olur hamı. Budur bu iqtidarın iç üzü.

- Prezident Adminstrasiyası şöbə müdiri Novruz Məmmədov bir neçə gün öncə açıqlamasında ABŞ dövlət katibi Kerrinin otağında çevriliş planı hazırladığını iddia etmiş, hətta bu haqda məlumatın onlarda olduğunu açıqlamışdı. Şöbə müdiri yalanmı deyir?

  Novruz Məmmədovda hakimiyyətin yuxarı başında təmsil olunan birisidir və əlbət hər tərəfdə aparılan kampanyada olduğu kimi danışacaq. Bu normaldır. Amma “yalanmı deyir” dedikdə isə, bu hakimiyyətin siyasətidir – yəni yalan demək onlarda normal hal hesab olunur. Çünki hakimiyyətləri belə yalan üzərində qurulub.

- Anti-ABŞ kampaniyası çərçivəsində təbliğat aparılır ki, ABŞ Qarabağ münaqişəsində Azərbaycanı geri durmağa çağırır. Bu haqda nə deyə bilərsiz? Həqiqətən bu ola bilərmi?

Bilirsiz bunlar başını itirib və hər vəchlə avtoritar hakimiyyətlərini qorumağa çalışırlar. Bu fonda da nə desən danışa bilir, hər tərəfə “diş atmaqdan” çəkinmirlər. Əlbətdə bu heç bir məntiqə uyğun deyil. ABŞ niyə bunun marağında olsun ki? Hər kəsə məlumdur ki, Dağlıq Qarabağın işğalı və hələdə həll olunmaması bir başa Rusiya ilə bağlıdır. Yəni münaqişəni əlində siyasi alət edən tərəf Rusiyadır. O da bəlli ki, ABŞ və Rusiya arasında ciddi gərginlik uzun illərdən sonra hazırda daha da kəskinləşib. ABŞ hər cür iqtisadi və siyasi yollarla Rusiyanı çökdürmə planı qurur. Artıq iqtisadi çöküşü hardasa yaşamaqdadır Rusiya. İndi sual çıxır ki, bu hücumun fonunda niyə ABŞ Azərbaycana Qarabağdan əl çəkməsini istəsin. Axı Qarabağın Ermənistanda olması bir başa Rusiyanın Cənubi Qafqazda güclənməsi deməkdir. Məlum ki, Ermənistan Rusiyanın bir parçasıdır. Bu hansı ağıla, məntiqə sığır ki, ABŞ Rusiyanın Cənubi Qafqazda güclənməsini istəsin? Bu söhbətləri, təbliğatları da hakimiyyətləri kimidir – məntiqsizlik, yalan dolan.

- Avropa Oyunları ərəfəsində rəsmi Bakının anti-ABŞ siyasəti və bu fonda Avropanı qonaq etmək nə demək?

  Bunun adı bəlli deyilmi sizə? İkiüzlülük, saxtakarlıq. Məlum ki, Qərb dedikdə həm ABŞ, həm Avropa ağıla gəlir. Yəni bunların ikisini bir birindən ayırmaq olmur. Eyni siyasət. Eyni məntiq daşıyıcıları. Bəs ABŞ pisdirsə, niyə onun müttəfiqi Avropanı baş tacı kimi qəbul edirsən? Niyə səndən dəfələrlə varlı ölkələrə pul yedirirsən? Onları rahat etdirmək üçün öz xalqından xərac toplayırsan? Bəs Qərb pis idi, ermənipərəst idi? Bayaqda dediyim kimi - bu iqtidar bu gün dediklərini sabah unudur. Çünki yalan danışır. Yalan isə yadda qalmır və sabah başqa yalan danışır.

- Bu iqtidarın sonu yaxınlaşırmı bu qədər yalanla? Axı məsəl var “yalan 40 gün çəkər”.

  Heç bir diktatura bu qədər yaşamayıb. Bunların da sonunu bu qədər yalan və talan siyasəti gətirəcək. Artıq sonlarının başlanğıcıdır və bunca biri- birini təkzib edən açıqlamalar, çaşqınlıqda bunun göstəricisidir. Bu ili Azərbaycanın qurtuluşu kimi düşünürəm. Yəni bu rejimin son ili.

Azerbaycan Türkiye - iki devlet bir başkan.

Azerbaycan Türkiye - iki devlet bir başkan.

Sık-sık karşılaşıyoruz; iki devlet, bir millet tabiri ile. Ama ben bunun farklı değimini söylüyor ve yazıyorum; "iki devlet bir başkan".

İlk önce Azerbaycan.

Azerbaycan askeri darbeyle başkan olan Haydar Aliyevin sürdürdüğü ve oğlu İlham Aliyeve miras bıraktığı bir ülke. Sıkı askeri ve polis yönetiminde halk üzerinde baskığla idare edilmekte. Ülkenin doğal servetleri bir aileye tabii - Aliyevler ailesine.

Ülkenin en büyük holding ve şirketleri Aliyevin kızlarına ait, bankaların da yüzde 85 i artı.
İlham Aliyev küçük oğlu Haydar'ın adına Dubai Palmiye adasında 9 villa var - değeri 77 milyon dolar.
Aliyevin hükumranlık ettiği ülkede Parlamento seçimle değil, Cumhurbaşkanının arzusuyla oluşmakta. Tabii olarak muhalefetten kimse yok. Özgür basın yasaklı. Dünyaca ünlü hukuk savunmacıları Leyla ve Arif Yunuslar, İntikam Aliyev, Resul Ceferov ve Anar Memmedli hapiste. Onlarla qazeteci ve blogcu, siyasetçi zındana mahkum edilmiş. 9 milyonluk nüfuzlu ülkede 100 ün üzerinde siyasi tutuklu var. Hapisaneler işgence yuvası.

Askeri ücret 100 dolar civarında. Doktor ve öyretmen maaşı 100 dolar.
Buna karşılık bir kişinin aylık ortalama yaşam masrafı 120 dolar.

Rüşvet ve yolsuzluk bataklığında çırpınıyor ülke.

Yurtdışından belirli kişiler dışında kimse bir şey ihrac edemez. Aliyev'in monopolisi var.

Bu sırayı uzattıkca uzatmak olur, ama ben bunları niye anlattım, konunun esas qayesine bakalım.

İki devletin diğer yüzü, Türkiye.

Başta demiştim, iki devlet bir başkan. Erdoğanı bizim başkanla aynı keseğe koymamda bir mana var. Çünki ikiside diktatör. İkisininde qayesi yalnız kendi çıkarları.

Değeceksiniz ki, Erdoğan Aliyev gibi değil, Parlamentoda muhalefet var, hükumeti Parlamento kuruyor, özgür basın, özgür seçim var. Tamam var, inkar etmiyorum.

Ama bakalım, Erdoğan hükumet kabinesi bakanlarından kaçı rüşvet skandalına yakalandı. Erdoğanın oğlunin bile adının keçtiği rüşvet skandalında ayakabı kutularında paralar kaçırılırkan tutulmadımı? Erdoğana ait ses yazılarında falanca yerde filanca villa, "Bilal oğlum paraları dağıt" gibi konuşmalar takipe takılmadımı? 

Parlamentoda muhalefet var. Tamam da siz 2-3 sene bekleğin, bakalım hala kalacakmı o muhalefet. Muhalefeti bırak, Parlamento kalacakmı. Erdoğanı cocukmu zannettiniz? Erdoğan bu ülkenin başına geçerde, parlamentoyu fes edip tüm gücü elinde toplamazmı. Erdoğan bu ülkede Aliyev yoluyla muhalefeti "terrorist" deye hapislere atmazmı.

Erdoğan şimdiden başladı basını ele almaya. Sonrasında bir özgür basın kalırsa o zaman diktatör değil dersiniz.
Türkiyeyi öyle bir yere getirir ki bu adam, Azerbaycan yanında hava- su kalır.

Bak demedi demeğin; Erdoğan askeri bitirdi, medyayı nerdeyse bitirmek üzre, muhalefetide tamamen susturdumu, bak o zaman tek gücün kendi olduğunu resmen ilan edecek. Elde bi Parlamento var, Erdoğanın hedefide orda. Akrabalarını, Bilali'de makama aldımı, bak tam Azerbaycan olacak. Yapamaz demeğin, yapar, yapacak.

Parlamentar sistemden başkanlığa geçecek bu adam. Çünki tek güç olmasına karşı şu an tek rakip Parlamento. Kendisine karşı çıkanı atacak hapse, aynen dostu kardaşı aliyev gibi. Parlamento mum gibi olmalı, yoksa ne o öğle AKP ye karşı çıkmak, bir konuyu, yasayı tartışmak. Olmaz, kabul edilemez bir diktatörlükte bu gidiş.

Neyse ben yazıyorum da, zaten vatan hayiniyim, ama siz hayin olmayın, diktatöre tam destek verin. Bakmayın kendi siyasi çıkarları için törer ettiğine. Boş verin gitsin. Önemli olan Erdoğan'ın şahsi isteği, aile çıkarları, Bilal'in, Sümeyya'nın, Emine hanımın bakan olması.

Hayırlı cumalar Türkiye. Pazara Erdoğan başkanlığında görüşmek üzere.

19 aralık 2014 Ukrayna.
Sürgündeki politikacı Rasul Mursalov.

Yayım hakkı  NadirHaber  internet qazetesine aittir.

Həbsdə yatan ''bomba

   15/12/2014 [00:15] - Köşə  Moderator.az

Rəsul Mürsəlov 

Azərbaycanın gündəmində olan mövzulardan biri və başlıcası siyasi məhbus məsələsidir. Hökumətimizin ''uğurlu'' siyasəti nəticəsində hətta dünya gündəmində belə ölkəmizin siyasi məhbus problemi səslənir. Hətta bir neçə gün öncə dünyaca nüfuzlu ''Saxarov sülh mükafatı'' ölkəmizin siyasi məhbuslarına verildi. Bundan öncə də belə bir mükafat almışdı ölkəmizin məhbusu. Anar Məmmədli ''Havel'' mükafatına layiq bilinmişdi. O Anar Məmmədli ki, saxta seçiləri tanımadığını bildirən ''Seçkilərin Monitoringi və Demokratiyanın Tədrisi'' Təşkilatının rəhbəri olduğu üçün həbs edilib, vicdan məhbusudur hazırda. Artıq bu il ölkəmizə dünyaca ünlü iki mükafat gəlib. İlk mükafat Kürdəxanıya gəlmişdisə, artıq ikinci mükafat sərhədləri aşdı, ölkə boyu həbsxanalara səpələnən siyasi məhbusların hər birinə şamil edildi. ''İnkişaf'' göz önündədir - bir ildə iki nüfuzlu mükafat. Prezidentimizin uğurlu xarici siyasət dediyi bu olsa gərək.

  Bu məhbusların hər birindən danışacaq o qədər çox şey var ki, amma bu gün kimsənin gözləmədiyi birindən, siyasi məhbus Əli İnsanovdan yazmağa qərar verdim.

  Əli İnsanovun zamanında hakimiyyətdə olduğu, hətta hakimiyyətin aparıcı qolu olduğu artıq hər kəs bəlli. Hətta bu gün ''ağalıq'' edən ziyalar, kəmaləddinlər belə o zaman əli İnsanovun əlini öpən, ondan icazə alaraq ayaq yoluna gedən kimsələr olublar. Yəqin ki, burasıda çoxlarına bəllidir. Elə bu səbəbdən ''zərərsizləşdirildi'' rejim tərfindən - zindana atıldı yaşlı nazir, qoca diktator. Dövlət çevrilişi adı oyun idi, sonradan dəyişdirildi də. əli İnsanov hakimiyyət və onun nökərləri üçün açıq aydın təhlükə idi, əsl diktator idi. Hətta bu günki diktator belə onun qabağında yaxasını ilgəkləyir, sayğıda qüsur etmirdi, edə də bilməzdi. Hakimiyyət ilk fürsətdə önünə çıxa biləcək adamı aradan götürdü. Bu ona rahat hegemonluq etmək üçün lazım idi. Gənc diktator hakimiyyəti qəsb etdiyinin üstündən 2 il keçməmiş yaxa qurtardı ondan və 9 ildir ətrafındakılara özü ağalıq edir. Amma hesaba qatmadığı bir şey var. Necə desəniz, izah edim qısaca. 

  Əli İnsanov Fərhad və Rafiq əliyev qardaşlarına bənzməz, baxmayın eyni dönəmdə, eyni adla həbs olunmaqlarına. əli İnsanov bütə baş əyməz, qüruru buna yol verməz. O əqidəsindən dönməz, dönmür və bunu 9 ildir ki, sübut edib. Bəli zamanında YAP rejimini hakimiyyətə gətirənlərdən biri, öndə gedəni olub. Amma elə ki, ayağına basdılar, ölənədək dirənəcək birisidir sabiq nazir. Bu qoca vaxtında əfv yazıb azadlığa çıxmırsa, demək bunun altında çox böyük plan yatır. O, həbsxanada olan ''bombadır'', buna əmin olun. Zamanını sayır, azadlığa çıxmaq və rejimdən qisas almaq üçün. Onun maddi imkanının yanı sıra, arxasınca gedəcək böyük elektoratıda var -Qərbi Azərbaycanlılar. Bunun yanında hələ ona yaltaqlanan iri çinli məmurları, nazirləri, deputatları da görəcəksiniz.

  Hələ bir çıxsın həbsdən, siyasi gündəmini dəyişəcək Azərbaycanın. Bunca ili boşuna oturmayıb orada və bir gün bu rejimdən qisas almanın planlarını qurub, mütləq qurub. Heç şübhəsiz ki, özünün əməyi ilə qurulan YAP rejimini özündən yaxşı kimsə tanımaz, bilməz. Elə buna görə də qalanı içdən fəth etmək məhz İnsanovun görəvi olacaq. Qurduğu qalanın hansı sütunlarının dağılması ilə məhv ediləcəyini bilir və bu yöndə fəaliyyət göstərərək YAP rejiminin sütunlarını yıxacaqdır. Bunun üçün sadəcə gözləyib görmək lazım.

http://moderator.az/index.php?xeber=64714

Əfv yazananları bağışlamaq olarmı?

Cumhuriyyət qəzeti
 21.10.2014 - 10:55

köşə- RƏSUL MÜRSƏLOV


 Əfv yazanlara qarşı heçbir ciddi təzyiq olmayıb, sadəcəhəbsdən çıxacaqları müqabilində əfv yazmaları təklif edilib və yazıblar.

 Əfv yazanlara qarşı heçbir ciddi təzyiq olmayıb, sadəcəhəbsdən çıxacaqları müqabilində əfv yazmaları təklif edilib və yazıblar.

  Son günlər gündəmin mövzusu olan əfv haqqında yazmağı düşündüm. Gündəmdən düşməyən əfv məsələsinə hərə bir cür baxış sərgilədi, “onları qınamayın” və s. tipli yazılar yazdı, paylaşdı, müzakirələr etdi. Hər kəs bir don geyindirdi əfv, peşmanlıq ərizələrinə.
Yazanları haqlı çıxartmaq istəkləri, onları “anlamaq” duyğuları və s. Axı nəyə görə düşünmürük ki, haqlı mübarizədə yarımçıq qaçmaq, yarı yoldan dönmək, dostlarını satmağın haqqı yoxdur?

  Kimsə 3- 5 il “srok” çəkməkdə acizdirsə, dözümü yoxdursa hansı mübarizədən danışır? Məgər bilmirdimi bu mübarizədə həbs də var, əziyyət də var, işgəncə də var, ailəyə təzyiq də var.

  Əgər bu sadaladıqlarım olmuşsa…

  İndi düşünün ki, əfv yazdırdıqları həmin gənclərə edilən təzyiqin nəticəsini almış hakimiyyət bundan məmnun olaraq eyni metodları digər siyasi məhbuslar üstündə dənəyəcək. Çünki nəticəsini almış oldu. Niyə, nəyə görə əqidəsindən dönməyən digər siyasi məhbuslar indi əqidəsini satan məhbuslara görə ikiqat əziyyət çəksin? Burda hansı ədalətdən söhbət gedə bilər? Bəs biz ədalət naminə mübarizə aparmırdıqmı? Bu haqsızlıq deyilmi?

  Kimsə deməsin ki, “onların nə çəkdiyini bilmək olmaz, necə təzyiq edildiyini bilmirik”. Bilirik, daha doğrusu bilirəm və deyim siz də bilin.

  Qayıdaq keçən ilə siyasi məhbuslardan əfv istəyən, partiyasından istefa verən və seçkilərdə İlham Əliyevi dəstəklədiyini bildirən Daşqın Məlikov, Rahib Hacıyev (AXCP), İlham Əmiraslanov (hüquq müdafiəçisi), Hilal Məmmədova (jurnalist). Onlarla eyni dönəmdə həbsdə olmuşam və hansı şəraitdə əfv yazdıqlarını bilirəm. Onu deyim ki, onların heç birinə barmaq ucuyla belə toxunulmayıb. Fiziki və mənəvi işgəncə verilməyib. Sadəcə həbsdən çıxacaqları müqabilində əfv yazmaları təklif edilib və yazıblar. Sadəcə Hilal Məmmədov azadlığa buraxılmayıb, onunla da 15 il əvəzinə 5 il hökm oxumaqla razılığa gəliblər.
  Bu əfv, yalvarış ərizələri Əliyevə seçki öncəsi lazım idi və yazdırdı. Yuxarıda adları çəkilən məhbuslar Əliyevə yardım etdilər beynəlxalq qürumlar qarşısında.

  Bununlada zərbə vurdular, xəyanət etdilər mübarizəyə…

  Gələk bu il başlanan siyasi məhbusların peşmanlıq, əfv ərizələrinə  ilk ərizə Bəxtiyar Quliyev, Şahin Novruzlu, Elsəvər Mürsəllidən (NIDA) gəldi. Diqqət edin hansı ərəfədə yazıldığına. Yenə də beynəlxalq bir konfransa günlər qala. Hansı ki həmin konfransda Azərbaycanda siyasi məhbus məsələsi gündəmdə olacaq, beynəlxalq təzyiqlə hakimiyyətin önünə onları azadlığa buraxmaq şərti qoyulacaqdı. Azərbaycan hakimiyyəti bir çox siyasi məhbusu azadlığa buraxmağa məcbur olacaqdı. Hansı ki dünya gündəminə ən çox çıxarılan siyasi məhbuslar NIDA- çılar idi və onların da sərbəst buraxılması ilkin məsələ idi. Amma hakimiyyət daha ağıllı davrandı və həmin ərəfədə yazdırdığı əfvlə bütün siyasi məhbuslara zərbəni vurdu. Həmin zərbəni üç gəncin əli ilə, öz içimizdən olanlarla vurdu.

  Bundan sonra da əfv, peşmanlıq ərizələrinin ardı arxası kəsilmədi. Çünki son dönəmdə beynəlxalq təzyiq hakimiyyətin əleyhinə işləməkdə idi və siyasi məhbus məsələsi gündəmdən düşmürdü. Avropanın, hətta ABŞ- ın belə artıq açıq- aşkar Azərbaycandakı siyasi məhbusları müdafiə etməsi
İlham Əliyev rejiminin kabusuna çevrilmiş, siyasi məhbusları sərbəst buraxmamaq artıq mümkünsüzləşdiyi bir zamanda diğər siyasi məhbusların da əfv yazması artıq mübarizəyə, qələbəyə vurulan ən böyük zərbə idi. Sırası ilə Həsən Hüseynli (maarifçi) və Sərdar Əlibəyli (jurnalist) əfv yazdı və elə yazdı, ki sanki bu adamların həbs edilməsində günahkar müxalifətdi. Hətta yazılarında onları siyasi məhbus kimi tanıdığımız üçün bizləri də günahlandırdı, hakimiyyətin atdığı çamuru, iftiranı qəbul etdi və ictimaiyyəti “yalançı” adlandırdı. Yəni “biz cinayət etmişik, amma bəzi təşkilatlar bizi siyasi məhbus adlandırır” dedilər.

  Bundan sonra Əliyev diktaturası bir müddətlikdə saxta hakimiyyətini davam etdirdi və yenə də dalana dirənəndə qalan NIDA- çılara əfv yazdırmaqla yenə öz çirkin oyununa haqq qazandıra bildi.

  Sizləri əmin edirəm ki əfv yazanlara qarşı heç bir ciddi təzyiq olmayıb. Əfv yazdırdıqları məhbusları nə yanvar ayında açıq havada, “praqulda” geyimini əlindən alaraq bir gün saxlayıblar, nə ailəsi ilə görüşünə, telefon danışığına qadağa qoyublar, nə günlərcə “kars”a salıb ac- susuz saxlayıblar, nə yeməyinə zəhər qatıblar, nə də olmazın işgəncələr veriblər. Əfv yazanlara sadəcə azadlığa buraxmaq sözü veriblər. Çıxacaqları azadlıq nə qədər azadlıqdırsa…

  Əfv yazanlar heç olmasa onları, siyasi məhbusları müdafiə etdikləri üçün həbsə atılan Leyla Yunus, İntiqam Əliyev, Rəsul Cəfərovu düşünərdilər. Onlar axı sizləri müdafiə etdikləri üçün bu gün həbsdədirlər. Etdiyiniz, əfv yazmağınız onlara xəyanət deyilmi?

  Son olaraq deyim ki, istənilən təzyiq qarşılığında yazılan peşmanlıq, əfv sınmaqdır, əqidəsini satmaq, mübarizəyə xəyanətdir…

http://cumhuriyyet.az/kose/12842-efv-olunanlari-bagishlamaq-olarmi.html