Showing posts with label işgəncə. Show all posts
Showing posts with label işgəncə. Show all posts

Sunday, July 19, 2015

Həbsimdən 3 il keçdi.

Balakən Polis MST. Tək adamlıq kamera /2012 oktyabr

HƏBSİMDƏN 3 İL KEÇDİ - AMMA HƏLƏ DƏ AZAD OLA BİLMİRƏM. SÜRGÜN VƏ MÜHACİRƏT...

   Üç il öncə bu gün, yəni 18 iyul 2012 ci il xüsusi əməliyyatla qara maskalılar tərəfindən saxlanılmış MTN Təcridxanasına aparılmışdım. Həmin gün və ondan sonra yaşanan 7 günü həyatda var olduqca unutmayacağam hər halda.
  8 iyul tarixindən başlamışdı axtarışım. Bir müddət fərqıi rayon və kəndlərdə qalmışdım. 17 iyul axşamı isə yeni köçdüyüm evdə cəmi bir gecə yatdım - səhəri gün isə həbs edildim.
  MTN Təcridxanasında saxlanılırdım. Hər gün kameradan başıma qara maska taxaraq çıxardır, başqa otağa aparır və orada müstəntiqin suallarını cavablandırırdım. Barəmdə Cinayət Məcəlləsinin 281 ci (dövlət əleyhinə yönələn açıq çağırışlar), 279-cu (qanunvericilikdə nəzərdə tutulmayan silahlı birləşmə və ya qruplar yaratma), 233 cü (ictimai qaydanın pozulmasına səbəb olan hərəkətləri təşkil etmə və fəal iştirak), 220 (kütləvi iğtişaş) və 221 -ci (xuliqanlıq) maddələri ilə iş açıldığını deyir və bu maddələrə uyğun suallar verilirdi. Hər birindən imtina edirdim. Elə hər gün də bu səbəbdən müstəntiqin otağından çıxarılır və xüsusi otağa - işgəncə otağına aparılırdım. Orada işgəncələrə məruz qalırdım və sonra müstəntiq də ora təşrif buyururdu. Suallar işgəncələr altında davam edirdi. Bir şeyi arzulayırdım - ölməyi. Çünki dözmək olmurdu, satılmaq və ya sınmaqda. Bir yol vardı - ölmək. Bu cür 8 gün davam edən zülmət sonunda bitəcək, yeni və uzun bir yol başlayacaqdı.
  Nəhayət son dəfə başımda maska ilə 26 iyul 2012 də kameradan çıxarıldım və bundan sonra Nərimanov Polis Şöbəsi Müvəqqəti Saxlama Təcridxanasına köçürüldüm. Elə həmin gün rəsmi məlumatla saxlanıldığım bildirilib. Rəsmi məlumata görə 26 iyun 2012 ci il tarixində dövlət sərhəd xəttini qanunsuz keçdiyim üçün saxlanıldığım bildirilir. Buna qədər olan 7 gün ərzində saxlanılmağım isə gizlədilir. Burada isə ciddi qanun pozuntusu, hətta cinayət var.
Qanunlara görə CM-nin 292-ci (Qanunsuz olaraq tutma, həbsə alma və ya həbsdə saxlama),  113-cü (İşgəncə) maddələri şəxsimə yönəlik tətbiq edilmiş və ya pozulmuşdu. Ancaq bununlada bitmirdi və saxlanıldığım zaman vəkilimlə əlaqə, ailəmə xəbər etmə kimi təməl hüquqlarım da əlimdən alınmışdı. Bundan sonra da qanunsuz əməllər davam edirdi.
  Müstəntiq iki günlük qərar verə bilər saxlanılmam üçün və bundan sonra məhkəmə qərarı olması şərtdir. Əks təqdirdə azad edilməli idim. Elə buna görə də 28 iyul bazar günü Səbayel Məhkəməsinə çaxarıldım. Barəmdə iki aylıq həbs -qətimkan tədbiri seçildi və Nərimanov Polisi MST-na köçürüldüm. Qanuna görə məhkəmə qərarı və ya hökmü veriləndən sonra 24 saat ərzində saxlanılan şəxs İstintaq Təcridxanasına köçürülməlidir. Yəni 29 iyul tarixindən o tərəfə MST də saxlanılmam qanunsuz idi və qanunsuzluq üzərində başlayan həbsim kimi bu da davam etdi.
  1 avqust tarixində nəhayət Kürdəxanıya, Bakı İstintaq Təcridxanasına köçürüldüm. Qeyd edim ki, iyul ayı 31-nə kimidir və deməli qanunsuz olaraq 3 gün MST də saxlanılmışam.
Qanun keşikçiləri hər addımda qanun pozmağa davam edirdi.



  Hökm oxunduqda isə saxlanılma tariximdən deyil, rəsmi açıqlamanın olduğu gündən hesablandı. Yəni 18 iyul deyi də, 26 iyul tarixindən hesablama apardı hakim.
Sonda isə 1 il 6 ay azadlıqdan məhrum etmə hökmü çıxmışdı.

Tuesday, October 21, 2014

Əfv yazananları bağışlamaq olarmı?

Cumhuriyyət qəzeti
 21.10.2014 - 10:55




  Son günlər gündəmin mövzusu olan əfv haqqında yazmağı düşündüm. Gündəmdən düşməyən əfv məsələsinə hərə bir cür baxış sərgilədi, “onları qınamayın” və s. tipli yazılar yazdı, paylaşdı, müzakirələr etdi. Hər kəs bir don geyindirdi əfv, peşmanlıq ərizələrinə.
Yazanları haqlı çıxartmaq istəkləri, onları “anlamaq” duyğuları və s. Axı nəyə görə düşünmürük ki, haqlı mübarizədə yarımçıq qaçmaq, yarı yoldan dönmək, dostlarını satmağın haqqı yoxdur?

  Kimsə 3- 5 il “srok” çəkməkdə acizdirsə, dözümü yoxdursa hansı mübarizədən danışır? Məgər bilmirdimi bu mübarizədə həbs də var, əziyyət də var, işgəncə də var, ailəyə təzyiq də var.

  Əgər bu sadaladıqlarım olmuşsa…

  İndi düşünün ki, əfv yazdırdıqları həmin gənclərə edilən təzyiqin nəticəsini almış hakimiyyət bundan məmnun olaraq eyni metodları digər siyasi məhbuslar üstündə dənəyəcək. Çünki nəticəsini almış oldu. Niyə, nəyə görə əqidəsindən dönməyən digər siyasi məhbuslar indi əqidəsini satan məhbuslara görə ikiqat əziyyət çəksin? Burda hansı ədalətdən söhbət gedə bilər? Bəs biz ədalət naminə mübarizə aparmırdıqmı? Bu haqsızlıq deyilmi?
  Kimsə deməsin ki, “onların nə çəkdiyini bilmək olmaz, necə təzyiq edildiyini bilmirik”. Bilirik, daha doğrusu bilirəm və deyim siz də bilin.

  Qayıdaq keçən ilə siyasi məhbuslardan əfv istəyən, partiyasından istefa verən və seçkilərdə İlham Əliyevi dəstəklədiyini bildirən Daşqın Məlikov, Rahib Hacıyev (AXCP), İlham Əmiraslanov (hüquq müdafiəçisi), Hilal Məmmədova (jurnalist). Onlarla eyni dönəmdə həbsdə olmuşam və hansı şəraitdə əfv yazdıqlarını bilirəm. Onu deyim ki, onların heç birinə barmaq ucuyla belə toxunulmayıb. Fiziki və mənəvi işgəncə verilməyib. Sadəcə həbsdən çıxacaqları müqabilində əfv yazmaları təklif edilib və yazıblar. Sadəcə Hilal Məmmədov azadlığa buraxılmayıb, onunla da 15 il əvəzinə 5 il hökm oxumaqla razılığa gəliblər.
  Bu əfv, yalvarış ərizələri Əliyevə seçki öncəsi lazım idi və yazdırdı. Yuxarıda adları çəkilən məhbuslar Əliyevə yardım etdilər beynəlxalq qürumlar qarşısında.

  Bununlada zərbə vurdular, xəyanət etdilər mübarizəyə…

  Gələk bu il başlanan siyasi məhbusların peşmanlıq, əfv ərizələrinə  ilk ərizə Bəxtiyar Quliyev, Şahin Novruzlu, Elsəvər Mürsəllidən (NIDA) gəldi. Diqqət edin hansı ərəfədə yazıldığına. Yenə də beynəlxalq bir konfransa günlər qala. Hansı ki həmin konfransda Azərbaycanda siyasi məhbus məsələsi gündəmdə olacaq, beynəlxalq təzyiqlə hakimiyyətin önünə onları azadlığa buraxmaq şərti qoyulacaqdı. Azərbaycan hakimiyyəti bir çox siyasi məhbusu azadlığa buraxmağa məcbur olacaqdı. Hansı ki dünya gündəminə ən çox çıxarılan siyasi məhbuslar NIDA- çılar idi və onların da sərbəst buraxılması ilkin məsələ idi. Amma hakimiyyət daha ağıllı davrandı və həmin ərəfədə yazdırdığı əfvlə bütün siyasi məhbuslara zərbəni vurdu. Həmin zərbəni üç gəncin əli ilə, öz içimizdən olanlarla vurdu.

  Bundan sonra da əfv, peşmanlıq ərizələrinin ardı arxası kəsilmədi. Çünki son dönəmdə beynəlxalq təzyiq hakimiyyətin əleyhinə işləməkdə idi və siyasi məhbus məsələsi gündəmdən düşmürdü. Avropanın, hətta ABŞ- ın belə artıq açıq- aşkar Azərbaycandakı siyasi məhbusları müdafiə etməsi
İlham Əliyev rejiminin kabusuna çevrilmiş, siyasi məhbusları sərbəst buraxmamaq artıq mümkünsüzləşdiyi bir zamanda diğər siyasi məhbusların da əfv yazması artıq mübarizəyə, qələbəyə vurulan ən böyük zərbə idi. Sırası ilə Həsən Hüseynli (maarifçi) və Sərdar Əlibəyli (jurnalist) əfv yazdı və elə yazdı, ki sanki bu adamların həbs edilməsində günahkar müxalifətdi. Hətta yazılarında onları siyasi məhbus kimi tanıdığımız üçün bizləri də günahlandırdı, hakimiyyətin atdığı çamuru, iftiranı qəbul etdi və ictimaiyyəti “yalançı” adlandırdı. Yəni “biz cinayət etmişik, amma bəzi təşkilatlar bizi siyasi məhbus adlandırır” dedilər.

  Bundan sonra Əliyev diktaturası bir müddətlikdə saxta hakimiyyətini davam etdirdi və yenə də dalana dirənəndə qalan NIDA- çılara əfv yazdırmaqla yenə öz çirkin oyununa haqq qazandıra bildi.
  Sizləri əmin edirəm ki əfv yazanlara qarşı heç bir ciddi təzyiq olmayıb. Əfv yazdırdıqları məhbusları nə yanvar ayında açıq havada, “praqulda” geyimini əlindən alaraq bir gün saxlayıblar, nə ailəsi ilə görüşünə, telefon danışığına qadağa qoyublar, nə günlərcə “kars”a salıb ac- susuz saxlayıblar, nə yeməyinə zəhər qatıblar, nə də olmazın işgəncələr veriblər. Əfv yazanlara sadəcə azadlığa buraxmaq sözü veriblər. Çıxacaqları azadlıq nə qədər azadlıqdırsa…

  Əfv yazanlar heç olmasa onları, siyasi məhbusları müdafiə etdikləri üçün həbsə atılan Leyla Yunus, İntiqam Əliyev, Rəsul Cəfərovu düşünərdilər. Onlar axı sizləri müdafiə etdikləri üçün bu gün həbsdədirlər. Etdiyiniz, əfv yazmağınız onlara xəyanət deyilmi?
  Son olaraq deyim ki, istənilən təzyiq qarşılığında yazılan peşmanlıq, əfv sınmaqdır, əqidəsini satmaq, mübarizəyə xəyanətdir…

http://cumhuriyyet.az/kose/12842-efv-olunanlari-bagishlamaq-olarmi.html