Belarusa girişimi əngəlləyən şəxsi tapdım

  Sosial medya son günlər medal sevdası ilə alışıb yanan jurnalistlərlə gündəmdə. Necə -necə insanlar yaxalarını deşdirdilər. Deşilən isə yaxalar deyildi, vicdan, ləyaqət, insanlıq idi. Birdə nə idisə artıq, onu deməyim, özünüz təsəvvür edin. Onlar artıq hakimiyyətə işlədiklərini rəsmiləşdirdilər, deşilən yerləri ilə.
  Medallaşma prosesində bir nəfərdə var ki, o diqqətdən kənar qalıb. Hər zaman olduğu kimi, yenədə səsi çıxmır. Azərbaycanın zəbt edildiyi ildən bu yana baş naziri olan yaşlı bir kişi - Artur Rasizadə. Amma sanmayın ki, ona da "əməkdar jurnalist", "ən yaxşı artist" və.s. kimi medal taxıblar. Ona bu yaşında əslində taxılası bir şey var - yuyulub kəfənlənən vaxtı arxasına pambıq.
  Amma bu qoca yazığı zorla ora-bura sürüyüb əziyyət verirlər, qoymurlar bir ayağı gorda olan kişini rahat otursun evində. Özündə də az iş yoxdu, ölüm ayağıda nə zülümdü özünü deşdirirsən.
İşin başqa maraqlı yanıda var- bu yazıq adam, ölkənin ikinci şəxsi Belarusa gedir, medal alır, amma dövlət televiziyası falan bunu saymır, adını belə çəkmir. Bu qədər dəhşət ölkə başqa yerdə yoxdur - əsl dəlixana.
  Nə isə keçək mövzuya. Yəni Artur dədənin medallanmasına - ona da taxılmasına.

Deməli Artur Rasizadə medalın dəb olduğu günlərdə sinəsinə birini taxdırıb. Amma İlham qağa jurnalistlərə "taxmaqla" məşğuldur deyə, Artur dədə digər diktatorun hüzuruna gedib. O Belarusdan imdad diləyib. İlham qağanın dostu Lukaşenko Azərbaycanın baş nazirinə "taxıb".

  Belarus Prezidentinin rəsmi saytında xəbər verilir ki, Artur Rasizadə "Xalqlar Dostluğu" mükafatına Belarus ilə Azərbaycan arasında ticari-iqtisadi və humanitar əlaqələrin inkişafına və möhkəmlənməsinə şəxsi töhfəsinə görə layiq görülüb.

  İşə bax ha.. Adam "ticari-iqtisadi" əlaqələri bərkidib. Belarusla "humanitar əlaqələri" inkişaf etdirib. Aha, durun burda 1 dəqiqə. Bu söz (humanitar) mənə nəyisə xatırladır. Deyəsən tapmışam o məlunu.
  Mənim Belarusda adım qara siyahıya salınıb. Bu haqda hələ keçən il sürgün zamanı, konkret desək 26 oktyabr günü Ukraynadan Belarusa gedərkən öyrəndim. Belarus sərhəddində qatardan endirildim və polis şöbəsinə aparıldım. Orada Polis MST-yə salındım və sabaha qədər soyuqda saxlanıldım. 1 gün sonra isə girişimin yasaq olduğunu demiş və deport etmişdilər.
  Deməli Artur Rasizadə Belarusla Azərbaycan arasında humanitar əlaqələrdə inkişafa aparan önəmli fiqur imiş. Yoxsa bu adla ona mükafat verərlərmi. Əsla yox. Diktatorlar yalan, saxtakarlıqdan uzaq olurlar. Hətta özləri açıqlayır ki, "biz o qədər safıq ki, ətrafımız bizi aldadır". Bu qədər saf adamlar yalan danışarmı? Deməli Artur dədə haqda humanitar töhfə falan deyilirsə, o zaman mənim o ölkədə adımı qara siyahıya bu qoca kişi yazdırıb. Axı humanitar işlərə baxır - iki ölkə arasında. Yoxsa durduq yerə mənim adımı ilk dəfə gedəcəyim ölkədə niyə qara siyahıya salsınlar ki?
  Sifarişçim Rasizadə imiş deyə şübhələr yarandı məndə - bu son medaldakı sözlərdən sonra.
  Boşu yerə indiyə kimi İlham qağadan şübhə edirdim ki, o məlun mənim Belarusa buraxılmamamı tapşırıb. Sən demə bu dəfə də İlham qağa hər şeydən xəbərsiz imiş.

Lukaşenko və xanım Əliyeva şad ikən, nədən İlham bu qədər üzgün.

  PS. "Lukaşenko", "İlham Əliyev", "prezidentin heç nədən xəbəri yoxdur" kimi bu üçlük eyni mətndə işlənəndə yadıma başqa bir şey düşür. Wikiliks'in Lukaşenko və Mehriban Əliyeva haqda yazdığı söhbətlər. Və burada da İlham qağanın xəbəri olmayıb, mən buna əminəm.
Doğrudur, fotoya baxanda hiss olunur ki xəbəri var və bu səbəbdən üzgün, sərt üz ifadəsi var. Digər cütlük isə gülümsəyir.

STALİN REJİMİ GERİ DÖNDÜ.

 STALİN REJİMİ GERİ DÖNDÜ - İLHAM ƏLİYEVİN TƏQDİMATINDA.

  Azərbaycan diktatoru İlham Əliyev atasından, atası Heydər Əliyev isə Stalindən örnək alır, onun yolu ilə öz dikta rejimini qururdu. Amma ilham ağa daha da irəli getdi. Hər zaman qumar masalarında olan İlham ağa hökumət yönətimini də bu üsulla həyata keçirir. Birazda Stalindən örnəklərlə 60 il öncəni yaşayan, ağlı hələ də 50-60 cı illərdə olan İlham ağa repressiyaları görülməmiş həddə çatmışdır. Siyasi rəqiblərini pul ilə, vəzifə və sonda isə buna nail olmadıqda həbslə qorxudan Əliyev yapokratiyası yenə də aciz qalır. Ölkədə mübarizə insanları hər türlü repressiyalara qarşı gəlməkdə, əqidəsi ilə mübarizədən qopmamaqdadır.

  Diktator Əliyevi isə bu daha çox hiddətləndirir və nəticədə Stalin rejimindən qalma repressiya sistemini işə salır. Tuta bildiyini tutur, qaça bilən qaçır və bundan sonra rəqibinin ailəsi, qohumları ilə təhdidlər başlayır, sonda isə həbsləri ilə bitir. Bu haqda onlarla misal çəkmək olar. Yaxın zamana baxdığımızda Rafiq Daşdəmirlinin oğlunun, Natiq Ədilovun qardaşının həbslərini görürük.

Bunu daha öncə bəndəniz də yaşadım. Necə?

  9 ay idi ki sürgün həyatı yaşayırdım. Barəmdə iki maddə ilə (CM-nin 274 və 178 ci) açılan cinayət işindən gecə ilə yaxa qurtarmış, qaçmağa nail olmuşdum. Gürcüstana, ordan isə Türkiyəyə gedib yerləşmişdim. Sonra Azərbaycanın Türkiyədəki səfirliyi, əsas da səfir Faiq Bağırovun təşəbbüsü ilə Türkiyə Dış İşleri Bakanlığına (Xarici İşlər Nazirliyi) mənim "vətən xayini" olduğum və ölkəmdə axtarıldığım haqda müraciət ünvanlanır və saxlanılaraq Azərbaycana ekstadisiya edilməm istənilir. Bunun üzərinə İstanbul Emniyyet Müdürlüyünə aparılır və hüquqi işləmlər başlatılır. Bu olay 22 oktyabrda baş verir. Emniyyetde olduğum zaman isə imdadıma Amnesty İnternational Təşkilatı Türkiyə ofisi yetişir və bunun insan haqlarına zidd olduğunu bildirir, bu yöndə danışıqlara başlayır. 24 oktyabrda isə qərar verilir - 48 saat içində ölkəni tərk et.

  26 oktyabrda, səhər saatlarında Atatürk Hava Limanından ayrılır (Hava Limanında isə bir daha bu ölkəyə girişim mümkün deyil deyə açıqlama verilir - girişimə siyasi yasaq qoyulur) və Ukraynaya, oradan isə qatarla Belarusiya Minskə gedirəm. Belarusiya sərhəddində isə qatardan endirilir və 24 saata yaxın Polis Bölməsi Müvəqqəti saxlama Təcridxanasında saxlanılıram. Məlum olur ki, bu ölkədə adım qara siyahıya salınıb (sonradan Rusiya, Qazaxıstan kimi ölkələrdə də adımın qara siyahıda olduğu bilinir), istənməyən şəxs elan edilmişəm və girişim yasaqdır. Gəldiyim ölkə olan Ukraynaya deport edilir və bir sürə orada yaşayır, süi qəsdə məruz qalır və 22 mart 2015 də oranı da məcburi tərk edirəm. Növbəti yolçuluq Moldova Kişinovadır. İki ay yaşadığım Kişinovda olduğum zaman, may ayının əvvəllərində Hollandiya Amsterdama bir konfransa dəvət alıram. Bu dəvət, beynəlxalq təşkilatların barəmdə yazdığı məktublar və yerli Human Rights Embassy Təşkilatının yardımı ilə Moldovadan viza almağa nail oluram. Növbəti və son yolçuluq Avropa, Hollandiyayadır. 19 may tarixində vizam və təyyarə biletim hazır olur və 26 may tarixində Amsterdam yolu başlayacağı bilinir, dəqiqləşir.

  Bu günlərdə isə Bakıda hakimiyyətin oğrun, quldur və həris siyasəti üzündən bina yanğını baş verir ki, orada da çox sayda insan həyatını itirir. Bu yanğın hadisəsi haqda Türkiyə televiziyası məndən müsahibə istəyir və 8 dəqiqəlik çıxışımla bu yanğın olayının bir başa diktator Əliyevin əli ilə olmasını açıqlayır, dəlillər gətirirəm. Bu müsahibə yayımlanandan sonra isə ailəmə təzyiq başlayır. ardınca bir video müraciətlə Zaqatala əhalisini mitingə səsləyirəm ki, bu da rayonda rezonans doğurur və atamın həbs edilməsi ilə hədələnmələr başlayır.

Həbs edilən bacım qızı Yasmin.

  21 may tarixində isə sosial şəbəkə vasitəsi ilə "Yandıran Olimpiadaya YOX" şüarı altında Bakıda miting çağırışı edirəm ki, bu artıq son nöqtə olur. Zaqatala şəhərində yaşayan bütün ailə üzvülərim və qohumlarım polis tərəfindən saxlanılır. Hansı ki onların içində 5 yaşı tamam olmayan bacım qızı, bacım, atam, yeznəm, bibilərim, xalalarım, xalamın oğlu və yoldaşı, bibimin yeznəsi kimi uzaq qohumlar da var. Bu rəsmən dövlətin cinayəti idi və polis mənimlə terroristə xas olan əməllə danışıqlara başlayır. Skayp üzərindən polislə danışıqlar gedir. Polisin tələbi yaratdığım miting çağırışı eventini bağlamağımdır. Razılaşmıram. çünki bunları tanıyıram. Bir tələblə razılaşsam ardı kəsilməyəcək, məlum. Bunu da polis rəisinə açıq deyirəm. O isə and aman edir ki, "bu ilk və son tələbdir. Bakıdan tapşırıq var, hər necə olsa onu susdurun". Bunu silməyimin vacib olduğunu, əks təqdirdə saxlanılanları azad etməyəcəklərini bildirirlər. Yenə də razılaşmıram.

  Beynəlxalq Təşkilatları xəbərdar edirəm, qazetlər falan yazır bunu. Bir neçə təşkilat bəyanat verir və s. Sonda hakimiyyət xakerləri Facebook profilimi ələ keçirməyə müvəffəq olur və eventi silməklə yanaşı, həm də profilimi bağlayır. Daha sonra isə ailəm "müvəqqətidir" deyilərək sərbəst buraxılır.

Buna bənzər olayı isə təkrarən bu gün yaşadıq- Qənimət Zahidovun ailəsinin timsalında.

  Bu gün Azadlıq qəzeti baş redaktoru, "Azərbaycan Saatı" programı qurucusu və aparıcısı Qənimət bəy Zahidovun ailəsinə qarşı repressiya siyasəti hərəkətə keçib. Onun Şamaxıda yaşayan yaşlı anasının evinə polis gedib və təzyiq edib. Ardınca dünən həbs edilərək barəsində 30 sutka həbs cəzası verilən qardaşı oğlundan başqa, bu gün əmisi oğlu da həbs edilib. Bundan əlavə digər qardaşı oğlu isə Bakıda iş yerindən saxlanılaraq aparılıb və hələlik ondan bir xəbər yoxdur. Güman edilir ki son saxlanılan qardaşoğlu haqda qondarma cinayət işi açılacaq. Repressiya ölkəsində Jurnalist Gününü qeyd edən diktator simvolik olaraq bu günü seçməsi və ölkənin ən dəyərli jurnalistinə qarşı repressiya siyasəti yürütməsi təsadüfi deyil. Əliyevin bu gün bir sıra hakimiyyət yanlısı "jurnalistə" mükafat verərək, digər jurnalistin ailəsini həbs etməsi onun qisascıl xislətindən irəli gəlməkdədir.

Həbsimdən 3 il keçdi.

Balakən Polis MST. Tək adamlıq kamera /2012 oktyabr

HƏBSİMDƏN 3 İL KEÇDİ - AMMA HƏLƏ DƏ AZAD OLA BİLMİRƏM. SÜRGÜN VƏ MÜHACİRƏT...

   Üç il öncə bu gün, yəni 18 iyul 2012 ci il xüsusi əməliyyatla qara maskalılar tərəfindən saxlanılmış MTN Təcridxanasına aparılmışdım. Həmin gün və ondan sonra yaşanan 7 günü həyatda var olduqca unutmayacağam hər halda.
  8 iyul tarixindən başlamışdı axtarışım. Bir müddət fərqıi rayon və kəndlərdə qalmışdım. 17 iyul axşamı isə yeni köçdüyüm evdə cəmi bir gecə yatdım - səhəri gün isə həbs edildim.
  MTN Təcridxanasında saxlanılırdım. Hər gün kameradan başıma qara maska taxaraq çıxardır, başqa otağa aparır və orada müstəntiqin suallarını cavablandırırdım. Barəmdə Cinayət Məcəlləsinin 281 ci (dövlət əleyhinə yönələn açıq çağırışlar), 279-cu (qanunvericilikdə nəzərdə tutulmayan silahlı birləşmə və ya qruplar yaratma), 233 cü (ictimai qaydanın pozulmasına səbəb olan hərəkətləri təşkil etmə və fəal iştirak), 220 (kütləvi iğtişaş) və 221 -ci (xuliqanlıq) maddələri ilə iş açıldığını deyir və bu maddələrə uyğun suallar verilirdi. Hər birindən imtina edirdim. Elə hər gün də bu səbəbdən müstəntiqin otağından çıxarılır və xüsusi otağa - işgəncə otağına aparılırdım. Orada işgəncələrə məruz qalırdım və sonra müstəntiq də ora təşrif buyururdu. Suallar işgəncələr altında davam edirdi. Bir şeyi arzulayırdım - ölməyi. Çünki dözmək olmurdu, satılmaq və ya sınmaqda. Bir yol vardı - ölmək. Bu cür 8 gün davam edən zülmət sonunda bitəcək, yeni və uzun bir yol başlayacaqdı.
  Nəhayət son dəfə başımda maska ilə 26 iyul 2012 də kameradan çıxarıldım və bundan sonra Nərimanov Polis Şöbəsi Müvəqqəti Saxlama Təcridxanasına köçürüldüm. Elə həmin gün rəsmi məlumatla saxlanıldığım bildirilib. Rəsmi məlumata görə 26 iyun 2012 ci il tarixində dövlət sərhəd xəttini qanunsuz keçdiyim üçün saxlanıldığım bildirilir. Buna qədər olan 7 gün ərzində saxlanılmağım isə gizlədilir. Burada isə ciddi qanun pozuntusu, hətta cinayət var.
Qanunlara görə CM-nin 292-ci (Qanunsuz olaraq tutma, həbsə alma və ya həbsdə saxlama),  113-cü (İşgəncə) maddələri şəxsimə yönəlik tətbiq edilmiş və ya pozulmuşdu. Ancaq bununlada bitmirdi və saxlanıldığım zaman vəkilimlə əlaqə, ailəmə xəbər etmə kimi təməl hüquqlarım da əlimdən alınmışdı. Bundan sonra da qanunsuz əməllər davam edirdi.
  Müstəntiq iki günlük qərar verə bilər saxlanılmam üçün və bundan sonra məhkəmə qərarı olması şərtdir. Əks təqdirdə azad edilməli idim. Elə buna görə də 28 iyul bazar günü Səbayel Məhkəməsinə çaxarıldım. Barəmdə iki aylıq həbs -qətimkan tədbiri seçildi və Nərimanov Polisi MST-na köçürüldüm. Qanuna görə məhkəmə qərarı və ya hökmü veriləndən sonra 24 saat ərzində saxlanılan şəxs İstintaq Təcridxanasına köçürülməlidir. Yəni 29 iyul tarixindən o tərəfə MST də saxlanılmam qanunsuz idi və qanunsuzluq üzərində başlayan həbsim kimi bu da davam etdi.
  1 avqust tarixində nəhayət Kürdəxanıya, Bakı İstintaq Təcridxanasına köçürüldüm. Qeyd edim ki, iyul ayı 31-nə kimidir və deməli qanunsuz olaraq 3 gün MST də saxlanılmışam.
Qanun keşikçiləri hər addımda qanun pozmağa davam edirdi.

  Hökm oxunduqda isə saxlanılma tariximdən deyil, rəsmi açıqlamanın olduğu gündən hesablandı. Yəni 18 iyul deyi də, 26 iyul tarixindən hesablama apardı hakim.
Sonda isə 1 il 6 ay azadlıqdan məhrum etmə hökmü çıxmışdı.

Özləm (şeir)

   

          Özləm

Oturmuş gecənin qaranlığında,

                               qürbət eldə.

Mühacir həyatımın başlanğıcı..

Uzun xəyallardayam.

Soyuq və həzin rüzgar,

                              üşütür bədənimi.

Göy üzündə parlaq ay

və sönük ulduzlar,

                             közərən sigaretim və

həsrətin bir bütün halında.

Qəlbim alov parçası,

Həsrət və davam

                          alov tutmuş qəlbimdə,

                         yanır yüksələn atəşi ilə.

Birdə sən varsan o yanğında.

                        atəşin tam ortasında.

Heç ağlımdan çıxmayan

                         vətən həsrətinə qarışdın

                         bir anda.

Artıq birgə anıram,
                        Səni,
                       Vətən həsrətimi

və zülmə boyun əymiş xalqımı,

                        yurdumun aciz insanını.

bunu etməli idim

Partiyamdan istefa verirəm.

26 iyul 2013 ci ildə AXCP sıralarına həbsxanada olarkən, əvvəlki partiyam ADP dən istefa verərək keçmişəm.
AXCP sədri hörmətli Əli bəy Kərimliyə həbsdən məktubla müraciət etmiş və bəyin müsbət cavabını almışdım.
O gün mənim üçün çox dəyərli idi. Çünki Azərbaycan siyasi tarixini yazan, illərlə mübarizədən qopmayan və bütün zorluqlara sinə gərən bir təşkilatın üzvü olmuşdum.
AXCP məni həbsimin sonuna kimi dəstəkləməsi, azad edildikdən sonra da məni yüksək səviyyədə qarşılaması və bu günə kimi dəstəkləməsi çox xoş təəssürat yaratmaqla bərabər, həm də özgüvənimi yüksəltmişdir ki, bunun üçün də partiya rəhbərliyindən, sıravi üzvlərinə kimi hər kəsə sonsuz təşəkkürümü bildirirəm.

Aşağıda yazacağım qərarı 1 mart 2015 tarixində vermişəm, amma indi açıqlamalı oldum.

Barəmdə açılan qondarma cinayət işi üzündən gecə ilə vətənimi məcburi tərk etmiş və 10 ay müddətində sürgün həyatı yaşamışam. Hazırda 1 aydan çoxdur ki, Hollandiya hökumətindən siyasi sığınma istəmişəm. 1 gün sonra (bazar ertəsi) yerli Migrasisa Xidməti ilə son görüşüm olacaq və burada özüm haqqında ətraflı bilgi verəcəyəm. Bu bilgilərdə AXCP üzvü olduğumu deməyəcəm (səbəb sonda).

Qeyd edim ki, barəmdə açılan qondarma cinayət işində (CM-nin 274 və 178 ci maddələri), sürgündə hakimiyyət tərəfindən ölkə-ölkə qovulmamda, bir neçə ölkədə girişimin yasaqlanmasında, məruz qaldığım sui qəsddə və son olaraq ailəmin tamamının polis tərəfindən saxlanılmasında AXCP üzvü olmağımın, bu partiyadakı fəaliyyətimin zərrə qədər də olsa payı yoxdur. Hakimiyyətin bu basqılarının tamamı partiyadan ayrı, öz siyasi fəaliyyətimlə bağlıdır ki, bunu da zamanla biləcəksiz.

Sonda əsas məsələyə dönüm.

Azərbaycan Xalq Cəbhəsi Partiyasından istefa verirəm.
Partiya ilə hər hansı problemim yoxdur.
Rəhbərliyə, başda Əli bəy Kərimli olmaqla sonsuz hörmətim var.
Bu qərarı ona görə verirəm ki, partiya nizamnaməsindən kənara çıxaraq ictimai-siyasi fəaliyyətlə məşğul oluram və bu da sonda ən çox dəyər verdiyim partiya və sədri Əli bəyə qarşı istifadə edilə bilər. Məsələn Kievdə məruz qaldığım bıçaqlanma olayı Türkiyə mətbuatında yazdığım yazı, "erməni dəyirmanına su tökməyim" iddiası və Zaqataladakı bəzi siyasi fəaliyyətimdir ki, bunların AXCP yə aidiyyatı yoxdur.

Bu gündən etibarən heç bir partiya, təşkilat və ya hərəkatda təmsil olunmayacağam. Fərdi olaraq siyasi fəaliyyətim davam edəcək.
Ümid edirəm ki, bunu başqa yerlərə yozmayacaq, bundan başqa cür istifadə edilməyəcək.
Zamanla bu addımı atmağımı anlayışla qarşılayacağınızdan əminəm.

"inkişaf etmişik" - nə qədər?

RƏSUL MÜRSƏLOV

  Ermənistan paytaxtı Yerevanda "Bagramyan" meydanında minlərlə adam elektrik enerjisi tariflərinin qaldırılması qərarının ləğv edilməsi tələbilə on gündən çoxdur ki, tətillər edir, meydanda barrikadalar qurur və orada gecələyir. Bu həm də xalqın öz həyatına biganə qalmamasının göstərişidir. Maraqlısı odur ki, AZTV-nin və hökumət rəsmilərinin tez-tez ağzı köpüklənərək xalqa sırıdığı "Ermənistan acından ölür, hakimiyyət xalqa divan tutur" çıxışlarına qarşı tərs şillə, tutarlı cavabdır. Bəli Ermənistan neft, qaz - təbii sərvətlərlə donanımlı deyil və Rusiyadan asılı vəziyyətdə yaşayır, amma yaşayır. Hər hansı duruma xalq müdaxilə edir, etirazını bildirir, haqqına sahib çıxır və nəticədə istəyinə nail olur. Hakimiyyət isə on gündə müşahidə etdiyimizə görə elə qatı müdaxiləsi ilə yadda qalmayıb. On günlük oturaq tətil, barrikadaların qurulması qarşılığında polis müdaxiləsi su şırnağından irəli keçməyib. Saxlanılanlar çox keçmədən sərbəst buraxılıb və təkrar meydana dönüb. Hakimiyyət isə bu olaylar üzərinə xalqla danışıqlar yolu ilə həllə nail olmağa səy göstərir, xalqla hesablaşır. Bi isə xalqın gücü, əzmi qarşısında heç kimin, heç bir hakimiyyətin duruş gətirə bilməyəcəyinin nümunəsidir. Bu bizə 80 cı illərin sonu Azərbaycan gəncliyinin Sovet imperiyasına qarşı dirənişi, meydan hərəkatını xatırladır. Deməli insanlar toplum olaraq bir arada olduqları zaman istəyinə nail ola bilir. Ancaq nə acıdır ki, bizim toplum olaraq bir arada olmamız artıq 25 il  öncə gömülmüş və bir daha meydanda görünməmişdir. Hər yanı ilə tənqid etdiyimiz Ermənistan xalqı isə hələ də özünün xalq olmasını və bir cəmiyyət kimi bir araya gələ bilməsini bizə göstərməktədir. Azərbaycan despot rejiminin televiziya və digər vasitələrlə xalqa sırıdığı nağıllar isə son görüntülərlə puç olmaqdadır. Bütün vasitələrlə xalqı inandırmağa çalışırlar ki, "Ermənistan çox geridədir, orda yaşam yoxdur, biz onlardan çox güclüyük" və.s
  Nə ilə, hansı yöndən güclüsən?
  Neftin, qazın var deyə? Bunu bir ailə yeyir - Əliyevlər. Bunun ölkəyə aidiyyatı yox.
  Bəlkə orduna görə güclüsən?
  Orduda qeyri döyüş şəraitində hər il yüzə yaxın əsgər öldürülür, Ermənistanda isə yox. Qaldı ki, ordu, hərbi adı çəkməyə, bu yöndən güclü olduğunu deməyə nə haqqın? Torpaqların onların əlində.
  Mədəniyyətdə irəlidəsən?
  Yenə də yox. Hər tərəfli mədəniyyətdə səni üstələyir erməni xalqı. Çünki onların mədəniyyətini öldürən Heydər Babaları olmayıb. Onlar düşünüb ki, xəyanət də olar, amma xalqın mədəniyyətinə əl vurmaq olmaz.
  Təhsildə irəlidəsən?
  Bütün hər kəs Azərbaycanda təhsilin nə səviyyədə olmasından xəbərdardı, yalan satma. Elə TQDK-nın son açıqlaması yetər təhsilin səviyyəsini görməyə - 80% "2" alan şagirdin, pulla qiymət yazdıran tələbələrin var. Avropada təhsil alanları isə "lazımsız" adlandırmaqla təhsilə olan "qayğını" bəlli etmisən.
  
   Durduq yerə insanı yandıracaq acıq verməklə "biz inkişaf etmişik" deməklə inkişaf edilmir Əliyev diktatoru. Budur inkişaf?
  Kreditə sürülən "Range Rover", bankdan alınan kreditlə biznes qurub 1 il ərzində müflis olmaq, təzə tikilidə fəhlə işləməklə, şagird- tələbədən pul almaqla ailə saxlayan müəllim, xəstəni fiziki sağaltmaq üçün ona mənəvi və psixoloji travma vurmaq - pul, rüşvət verməsə əməliyyat masasında ölümə tərk etməklə, insnları soyub soöana çevirməklə məmuriyyətini başa vurmaq, bu yollarla ailə saxlamaq onlardan, Ermənistandan irəlidə olmaq demək deyil və ya Avropaya pul yedirdib Olimpiada düzənləmək, bu məqsədlə xalqın cibindən 8 milyardı oğurlamaq, təqaüdçüyə 120 manat, qaziyə, qaçqına 20-30 manat verməklə iş bitmir - bu deyil inkişaf.
  İnkişaf azadlıq, insanların hür yaşaması, normal şəraitdə təhsil alması, səhiyyədən dövlət hesabına yararlanması, gömrükdən rüşvətsiz sərbəst ticarətini qurması, bir qismət çörəyi rüşvətsiz, halal yolla yeyə bilməsidir.
  İnkişaf demokratiyadır. İnkişaf Rusun boyunduruğu altında olsa belə haqqı uğrunda ona qarşı çıxa bilməsi və buna görə xalqı qırmamaqdır, təhsilə, insanına önəm verməkdir.
  Yoxsa Əliyev rejimi kimi həm rusun, həm digər qüvvələrin boyunduruğu altına girmək, hələ üstəlik xalqını ayaqlamaq deyil inkişaf.
  Cəmiyyəti təhsildən məhrum edərək cahil və kölə kimi kütlə yetişdirmək, insanların gələciyini bu yolla məhf etmək və bunun üzərindən milyardlara sahib olmaq, oğurluq, korrupsiya, qanunsuzluq, özbaşınalıq deyil inkişaf.
  

Ermənistan-Azərbaycan, cəmiyyət fərqi.

  Ermənistan Republikası son günlər paytaxt Yerevandakı mitinglərlə gündəmdə - yəni haqqını tələb etməklə, ədalət istəməklə. Vətəndaş, xüsusilədə gənclər ölkəsinə, duruma biganə qalmır, dəyənək altında, meydanlarda gecələyir və haqqını sona qədər savunur.

  Azərbaycan Respublikası, vətənim isə AŞPA da qəbul edilən siyasi məhbusların siyahısı, pozulan insan haqları, Avropanın iştirak etmədiyi “Avropa Oyunları” və ora xərclənən 8 milyard vəsait ilə dünya mediyasında – yəni haqqını yedirtməklə bir rejimə, sülalə hakimiyyətinə. İnsanımız isə “bununla dünyaya ölkəmizi tanıdırıq” deyib cahilliyini nümayiş etdirir.

Qarabağ niyə Azərbaycanın nəzarətinə qayıda bilmir?

  Mən Qarabağ Ermənisi olsam kimin yanında yer almaq istərdim- bu sualı versin bir vicdan sahibi özünə - Ermənistanın, yoxsa Azərbaycanın? Bu sualdan yola çıxan Qarabağ erməniləri ayağını bir başmağa dirəyiblər və 20 ildir mücadələ verirlər. Təbii ki, bunun pərdəarxası olayı Rusiya ilə bağlıdır, ancaq görüntüdə var ortada – elə yuxarıda qoyduğum sual.

  Qarabağ erməniləri əlbəttə ki, əzilən, kor olmuş, təhsilsiz və təhqir olunmuş cəmiyyətdə deyil. Hakimiyyəti Rusiyanın boyunduruğu altında olsa belə cəmiyyət olaraq irəli görüşlü, təhsilə, Avropa mədəniyyətinə və haqqı uğruna birləşə biləcəək, meydanlarda yataraq etirazını bildirəcək və nəticədə haqqına sahib çıxacaq cəmiyyətin yanında yer alardım deyir və buna doğru sürətlə gedir. Necə ki, bu gün Qarabağ öz azadlığını qismən qəbul elətdirir dünyaya və yaxın gələcəkdə bu gedişatla buna nail olacaq da. Çünki Qarabağ erməniləri İlham Əliyevi “öcü” kimi göstərir barmaqla və dünyaya səs sala bilir ki, bu adam özününkilərə divan tutur, bizə gör neyləyər.

  Dünyanın güc sahibləri də görür ki, öz insanına zülm edən, həbsxanaları vicdanlı insanlara məskən seçən, xalqın sərvətini talayıb cibinə dolduran rejim, Qarabağda ermənilərə divan tutması istisna edilmir və bu səbəbdən Qarabağın Azərbaycana verilməsində sərt mövge tutmur, tutmayacaq da. Həm bu ölkənin insan haqları, korrupsiya və özbaşınalıq durumu o qədər qabarıq şəkildə gündəmdə ki, artıq başqa yerə fikir vermək mümkünsüzdür. Yəni bütün bu halların qarşısında durub da Qarabağ məsələsini gündəmə gətirmək olmur, olmayacaq. Bizim “şanlı”, “regionda lider” dövlətimizin diktatoru İlham Əliyev isə barmağı qapı arasında sıxışan kimi cumur Avropanın üstünə ki, “bizim Qarabağ boyda dərdimiz var”. Onlarda bunu başa salmağa çalışır ki, ay atasının oğlu, bir dur hələ, sənin Qarabağın sənin ölkənə ziyandırsa, sənin dünya dəyərlərini tapdalamağın bütün bəşəriyyətə ziyandır və ilk öncə biz bunu həll etməliyik. İlham ağa da iciyir, küsür bunlardan ki, bəs mənim oğurladığım 3-5 manata göz dikmisiz, ancaq mən sizə sərvət yedirdirəm.

Gələk xalqların məsələsinə. Hansı cəmiyyət, xalq daha irəlidədir deyə baxaq.

  Regionda lider dövlət olmasını Prezident Aparatı və AZTV dən o yanda danışa bilməyən Əliyev rejiminin köləsi olmuş, təhsilsizlik və cahiliyyətin qurbanına çevrilmiş, Avropanın olmadığı “Avropa Oyunlarına” göbək atıb sevinən cəmiyyət irəlidədir?

  Yoxsa Avropa mədəniyyətini özündə cəmləyən, ölkə mədəniyyətini qoruyub saxlayan və hətta sizin “sarı gəlini” belə -sırf sizin acığınıza- öz adına dünyaya göstərəcək qədər güclü olan, elektrik enerjisinin qiyməti artıb deyə meydanlarda yatan və etirazını bildirən toplum, cəmiyyətmi daha üstündür?

  Ermənistan Rusiyanın boyunduruğu altında bu gerçək və bunu heç erməni də danmır. Bəs Azərbaycan harda, kimin boyunduruğunda? Bu da gerçək və danmırıq – Əliyev rejiminin, dolayısı ilə Rusiyanın.

  Demək məsələ həm də cəmiyyətdədir, rejim qədər. Yəni cəmiyyət də özünü tez kölə edib, tez boyunduruq altına salıb “rahatı” üçün. Amma bu rahat boyunduruğu keçirənə qədər olan zamandır və bundan sonra ömürlük boynunda olacaq zülmdür ki, bunu dərk etmək üçün də dünyagörüşü, biraz ağıl lazım idi. Nə acıdır ki, bunu tez itirdik. Ancaq ermənilər Rusiyaya boyun əydiklərini göstərsə də, təhsilini, mədəniyyətini, dəyərlərini qoruyub saxlayıb və bu gün bir araya toplaşa, səsini duyura bilir. Bəs Sarkisyan niyə öz xalqını kölə edə bilmir? Hə, Sarkisyan Əliyev qədər “ağıllı” deyilmi desəniz, məncə, elə hər yandan göründüyü kimi İlham Əliyevdən çox-çox ağıllıdır. Ən azından Rusiyadan illik büdcəsinin yarısını alıb xalqını yedirtdiyi üçün. Əliyev isə öz ölkəsindən oğurlayıb Avropanın bəzi satılmışlarına və Rusiyaya verir. Atası kimi kreslo və sərvət hərisliyini doyurmaq üçün.