Rəsul Mürsəlov
Rasimi idmançı dəstəsi öldürmədi.
Onu bu gün “həmkarları” qəbirdə belə öldürməyə “silahlanıb”. Həmkarları dediyim
əslində “həm” sözünü çıxmaqla, yalnız “kar” sözünə layiq kimsələrdir.
Bunlar
lap əndazəni aşdılar.
Söhbət prezidentə
C.Hüseynovun azad edilməsi
üçün müraciət
edən
"jurnalistlərdən"
gedir.
Əllərində iki bahanə var: 1)
C.Hüseynovun atası Qarabağda
şəhid olub. 2) C.Hüseynov idman
yarışında bayraq qaldırıb.
Bu
qədər ucuz,
bayağı fikirlərlə yaşayan bir qafa sahibi necə
jurnalistikadan danışır? Axı jurnalist
dediyimiz ictimaiyyət
arasında öncül, haqqı nahaqqa verməyən,
obyektiv, ziyalı kimi qəbul
edilir. Təbii
ki, bizim cəmiyyətdə belə deyil. Belə qəbul edilən sayılı
jurnalistlərimiz
var ki, onlarda ya rejim zindanına atılır, zindandan çıxandan sonra ölkəni məcburi tərk edir, hətta
qətlə yetirilir, döyülür, söyülür və ya hər gün evdən çıxdıqdan sonra şərlənib
həbs edilmədiyi və evə geri döndüyü üçün şanslı olduğunu düşünür. Mənim sözüm bayağı
fikirlərlə, geriçi zehniyyətdə yaşayan “jurnalistlərədir”.
Sözüm
yuxarıda sadalananlarla yaxından-uzaqdan əlaqəsi olmayan, sayatlar açıb şirə
sormaq kimi dərdi olan dırnaq arası jurnalistlərədir.
* *
*
Jurnalist
adını daşıyaraq yaltaqlıq, simasızlıq, ondan-bundan nə isə umaraq, 10-15 manat
müqabilində icra başçılarına (və ya hansısa məmura) tərif yağdıran kimsələr əlbəttə
dövlətin, məhkəmənin, qanunun nə olduğunu bilməyəcək, bilmirdə. Onların bildiyi
bir neçə şey var: bu gün nə edək ki, ağanın xoşuna gələk, “bəlkə bizi qabağa çəkdi”
məntiqi ilə yaşamaqdır tək təmənniləri. Birdə yuxarıda dediyim kimi, 5-10 manat
pul çıxaraq düşüncəsi. Düşüncə dedikləri, beyin dedikləri 2 kiloqramlıq
topluluqdan ibarət cisimdir. Bundan o yana gedişi yoxdur. Onu düşünmə, faydalı
istifadə kimi işlətmək və geliştirmək üçün çaba sərf etmirlər. Onlar üçün beyin
sadəcə siqnal ötürücüdür – bu gün nə yolla sümük qazanım. Axı onların ailəsi
var, “ailəmi ac saxlayım” deyib üzünə, gözünün içinə baxıb, məzlum görüntüsü
belə yaratmaqdan, ürəyində isə “sən fərasətsizsənsə mən də elə olmayacam ki” düşüncəsi
ilə yaşamaqdan başqa beyin heç nə ifraz etmir. Onlar üçün dəyərlər, insanlıq, ictimaiyyətə
xidmət, sənətinə dəyər vermə kimi amillər çox uzaqdır. Pul, ağaya yarınmaq hər şeydən
üstün gəlir. Ara –sıra “Qarabağ” deyib nalə qoparmaqda “bizim ictimai
mövqeyimiz var” kimisindən bir mesajdır. Yəni güzgü önündə öz-özünə qəhrəmanlıq
kimi bir şey. Ən dəhşətlisi isə yenicə həyata qədəm qoyan övladlarına və hətta
cəmiyyətin gənc nəslinə heydər sayağı “həyatda yaşamaq və hörmət sahibi olmaq
üçün zəifi əz, rüşvət al, lazım gəldikdə yaltaqlan və əsası pulun olsun”
fikrini aşılamaqdır. Beləliklə də öz cəhənnəmə dönmüş mənəvi həyatlarının ətrafını
yeni piy örtüyü ilə örtərək içində gizlənməyi düşünürlər. Mənəviyyatı olmayan
insan bir heçdir anlayışını əslində qəbul edirlər. Ancaq qəbul etdikləri kimi
yaşaya bilmirlər. Artıq sınmış, cəmiyyətdə sayğısı olmayan kimsə olduqlarının fərqindələr.
Ona görə cəmiyyətə mənəviyyatsızlığı aşılayaraq bir növ özlərinə bəraət
qazanmaq istəyirlər.
İndi
həmin bu kimsələr bir bayraq qaldırdığı, atasının vətən yolunda şəhid olduğu
üçün idmançıya azadlıq istəyirlər. Məntiqləri olmadığını yuxarıda açıqladım, bu
ayrı. Beyinlərinin də hansı yöndə işlədiyini açıqladım, bu da bir ayrı. Amma bu
qəddər də olmaz dedirtirlər və nifrəti daha da artırırlar. Bununla nə əldə etmək
istədiklərini mən də dərk etmirəm. Çünki onlar qədər riyakarlıq ustadı deyiləm.
Ancaq ona da əminəm ki, bunun arxasında bir şeylər var, yoxsa bu qədər geriçi
bir anlayışı irəli sürməzlər.
Düşünmənin
onlar üçün zor olduğunu bilirəm, amma bu sadə anlayışdır axı. Bir insan başqa
birini döyür və nəticədə onu öldürürsə, onun əşyalarını oğurlayacaq qədər
düşük, vicdansız biri isə onun bir bayraq qaldırması bu qədərmi önəmli?
Beynəlxalq arenada bayrağımızı qaldırdı deyə
ölkəmizə xeyiri var deyək. Bəs o bayrağı qaldıranın sabahı gün bir jurnalisti
döyərək öldürməsinə beynalxalq arenada olanlar necə baxır, bir düşünün. Mən
deyim. Onlar ilk öncə bayraq qaldırana qarşı rəğbətlə baxsa da, sonrakı gün
onun bir jurnalisti yazısına görə öldürməsinə, “Azərbaycanda olan vətənpərvərlər
bax belə canilərdir” düşüncəsi ilə baxır. Bax indi Ermənistan çıxıb ortaya desə
ki, “ay dünya bax bu adamların öyünüb gözə soxduğu adamlar belə vəhşilərdir”
desə, “Qarabağda ermənilərə qarşı da belə vəhşilik ediblər, bu insan onların
öndə gələnidir və belə qəddarcasına adam öldürürsə gerisini siz düşünün” desə
necə olacaq? Dünya onlara inanacaq, yoxsa deyəcəklər “yox ay ermənilər, axı
Cavidin atası şəhiddir, deməli o günahsızdır”.
Bu
bilirsiz nəyə oxşayır? Qənimət, Emin suçludursa, onları tutmaq olmursa, deməli
ailəsini tutaq düşüncəsinə. Cavidin də atası şəhid olubsa, deməli Cavid mələk
kimi adamdır.
Bu
fikir hakimiyyətin və ona yarınmaq istəyən geriçi düşüncənin ortaq məhsuludur.
Hər iki qafa eyni qaba uzadıb dimdiyini, ordan su içir. Hər ikisi bulanlıq suyu
udumlayır.
Bu
da ayrı bir tragekomik haldır ki, təqsirləndirilən şəxs barəsində məhkəmə hökmü
olan bir kimsə üçün “şah qanundur” prinsipi ilə ağaya (İlham Əliyev) müraciət
edirlər. Adamlara biri desin ki, ağa məhkəmə hakimi, vəkil falan deyil. Amma
adamlar da bilir gerçəyi və bir daha cəmiyyətə göstərir ki, məhkəmə falan boş
şeydir, ağa nə desə o olur. Ağa isə öz “zibilini” yumaq üçün cavidkimiləri
qurban verəcək. Çünki bu dəqiqə tikan üstündə oturub, hər an bir qığılcımla ölkə
qarışacaq durumdadır. Ağada bunun bilincindədir və hər şeyə ehtiyatla yanaşır.
Ağanın
da sonu gəlib, sonra kimə “girəcək” bu xayinlər, onu zaman göstərər.
