Mehmanı birlikdə öldürdük

Bir vaxtlar məni də öldürmüşdüz zindanda, Siz, vətəndaş cəmiyyəti. Siz, siyasilər, demokratlar, insan haqları hayqıranlar.

İndi Mehmanı öldürdük, bu dəfə sizə şərikəm. Birlikdə öldürdük Mehmanı!

2012-ci ilin iyun ayının 18-də həbs edilmişdim. Əslində Milli Təhlükəsizlik Nazirliyi əməkdaşları həbs etməmişdi, girov götürmüşdü məni. Yeddi gün durmadan ən ağır işgəncələrə məruz qaldım (hələ də acısını çəkirəm). Yalnız 26 iyun tarixində rəsmi açıqlama oldu – sərhəd pozarkən yaxalanmışam. Sualların üstündən keçirəm – sərhəd pozurdumsa, MTN niyə tuturdu, sərhəd pozana elektrikli işgəncə niyə verirlər, sərhəd pozanı 7 gün girovluqda niyə saxlayırlar və ən əsası bir dəlil varmı göstərməyə sərhəd pozduğuma dair?..

Daha sonra Səbail Rayon Məhkəməsi 2 aylıq sanksiya ilə MTN dən canımı qurtarıb Kürdəxanıya göndərdi. 2 ay keçməmiş siyasilər həbsimdən xəbər tutdu. Ancaq bu xəbərtutma Mehmanın həbsi kimi səssizcə qarşılandı.

Hansı ki, elə 2-3 ay öncə çiyin- çiyinə meydanlarda davamlı aksiyalar keçirirdik, çiyin-çiyinə. Halbuki hər aksiyada həbs edilir, döyülür, söyülürdük, bərabər, eyni məkan, eyni meydanda. Amma mən artıq lazım deyildim heç kimə. Tələm –tələsik Kürdəxanıdan Gəncəyə etap olundum. Tam blokadada idim – telefon danışığı, görüş yasaqdı. Meydan dostlarıma xəbər etdim, vəkil tutun mənə, ciddi işlər dönür başımda. Səssizlik… Mehman kimi ölümə tərk edilmişdim.

556 gün (MTN də saxlanıldığım 7 gün cəza müddətimə sayılmadı, həmin günləri yoxmuş kimi hesab etdilər və üzümə durdular ki, sən 26 iyunda həbs edilmisən, vəssalam) həbsdə yatdım. Nə telefon danışığı, nə də görüş hüququm vardı (mənimlə həbsdə olan digər siyasi məhbuslar bunu təsdiqləyər). Ailəm rayonda, mən Bakıda həbsxanada idim. İndi eşidirəm ki, siyasi məhbuslara yardım edilirmiş (maddi). Bir nəfər barmağını qatlasın ki, bir paket siqaret gətirib, göndərib… Yardım belə “bizim kruq”un uşaqlarına edilib - Mehmanlara olmaz. Yanımda başqa bir siyasi məhbus vardı, partiyası nüfuzlu idi. Onun yanına gələndə bir kitab da mənə vermək olmazdı? Bu bilirsiz siyasi məhbus üçün nə anlama gəlir? Amma heç vaxt olmadı. Ailəm ayda bir dəfə bağlama göndərirdi, onu da məhkumlara demokratik düşərgə, müxalifət göndərib deyirdim. İnamı qırmamaq üçün. Bildikləri halda ki, ziyarətə getdikləri zonda iki siyasi məhbus yatır, yalnız ona gəlirdi xüsusi bağlama. Heç olmasa bir məktub belə atmırdılar içinə ki, bunu da digər siyasi məhbusa ver.

Mehmanda belə yaşayacaqdı, “srok”unun axrına kimi unudulmuş olduğu üçün rejim tərəfindən daima təzyiq altında. Necə ki həbsim boyu unudulmuş siyasi məhbus olaraq təzyiq, kars, döyülmə ilə qaldım.

Mehmana da heç kim kitab göndərməyəcəkdi. Mehmanı da kimsə yad etməyəcəkdi və buna görə də rejim basqısı daima üzərində olacaqdı.

Daha necə qətlə yetirilməyə namizəd mehmanlar var zindanda. Onları da biz öldürəcəyik, nə İlham Əliyev, nə də Mehrian Əliyeva.

Mehmanı biz öldürdük, birlikdə, səssiz qalaraq.

Siz məni öldürmüşdüz, mən də çıxıb sizinlə birlikdə Mehmanı öldürdüm.

Biz birlikdə hələ çox Mehmanları öldürəcəyik. Çünki Mehmanlar NİDA-çı, Cəbhəçi, Müsavatçı deyil. Çünki Mehmanlar bizim “kruqun” uşağı deyil.

 ***

Başqa bir xatırlatma edim, birlikdə törətdiyimiz qətliamlar haqqında.

2015-ci ilin may ayında ailəm, içində 5 yaşlı uşaqdan, hamilə qadından, yaşlısına kimi, toplam 12 nəfər girov götürüldü. Fikrimcə, bu, ilk belə hal idi. Heç kimdən səs çıxmadı. Çünki mən bu “kruq”un uşağı deyildim. Səssizlik bu yolun önünü açdı. Rejim gördü ki, bu cür olay gün üzünə çıxmırsa, deməli, bu metodla daha necə insanlara “xox” gəlmək olar. Ardınca bir yazar, başqa bir jurnalist və s. bu durumla üz-üzə qaldı. Yalnız o zaman məsələ ictimai səviyyədə etiraza, beynəlxalq səviyyədə masaya yatırıla bildi. Çünki o jurnalistin, yazarın və digərlərinin mətbuatı vardı, onlar “bizim kruqun” uşaqları idi.

Rejim sınaqdan keçirir, nəyi, necə, kimə etməklə cəmiyyətdə qorxu yarada bilərəm. Biz susduqca, davam edəcək. Yaradıb, yaradacaq.

Hələ Mehmanla bitmədi, bitməyəcək.

Əsas olan “bizim kruq”du, onlara heç nə olmasın. Mehmanlar da gəlsin, mübarizə aparsın, təşkilat üzvü deyilsə, məhv olsun.

Kimsə daha deməsin insanlar niyə bizə qoşulmur - Mehman olmamaq üçün. Çünki biz mehmanları öldürür, monopoliyamıza daxil olanları göyə qaldırırıq.

Mehman Qələndərovu sayğı ilə yad edirəm. O, demokratiyanın növbəti fədaisi oldu.

Yazı MEYDAN TV də dərc edilib keçid linki - Mehmanı birlikdə öldürdük – Meydan TV

14 cü kalon - yaşam qiymətləri.

Birqayda olaraq "az-ağır cinayətdə" suçlanan siyasi məhbuslar 14 cü kalona köçürülür.

Bunun əsası hələ Sovet vaxtında qoyulub - milli azadlıq hərəkatı lideri Əbülfəz Elçibəydə bu kalona saxlanılıb.

Adıçəkilən cəzaçəkmə müəssisəsində digər bir çox siyasi məhbus kimi mən də bir ildən çox saxlanılmışam. Orda xatırladığım şərait və biznes aşağıda ətraflı qeyd edirəm:

Kalon dörd bir yandan daş karxanaları ilə əhatə edilib. Düzənlik ərazidə azca külək əsəndə hər yanı daş tozu bürüyür. Şərait olduqca ağırdır.

Gecə yatıb səhər duranda "barak"ı tamamilə ağlara bürünmüş görürsən. Gecə əsən külək daş tozunu barakın içinə kimi üfürür. Toz hər yanı bəyaza bürüyür. Gündüz külək bir az çox olanda isə həyətdə qalmaq mümkün olmur. Tozdan görüş məsafəsi 3-4 metrə kimi düşür.

Ancaq bu rəisə sərf edir. Belə ki, alt paltarına kimi toza bürünən məhkum təbii olaraq duş almaq istəyir. Duşda isə su heç vaxt qurtarmır. Duş biznesi haqqında "hamam" bölümündə.

Bundan başqa su ən çox yaşanan sıxıntılardan biridir. Yüzdən çox məhkumun saxlanıldığı bir barak üçün cəmi 3-4 su krantı var ki, burdan süzülən su ilə qane olmağa məcbursan.

Susuzluğun başlıca səbəbi rəisin kalona gələn su borusunu yaxınlıqdakı daş karxanasına satmasıdır. Yəni zonun suyu minə yaxın məhkuma verilmədən daş karxanasına satılır

Hamam.
20 dəq. 0.8 manatdır. Hələ müştəri məmnuniyyəti üçün resepsion'da üzqırxan stanok da tedilif edilir. Tam xidmət (üzqırxan stanokla birgə + 10 dəq bonus) 1.2 manatdır. Gün ərzində min dustaqdan 200 nəfəri duşa girsə ən aşağısı 160 manat edir - aylıq 4800 AZN.

Telefon otağı.
Bir "vzv" (çağrı) 1 manatdır. Gündə təxminən 200 nəfər telefondan istifadə edir. 200 man× 30 günə = 6000 AZN.

Görüş otağı.
Məhkum qanuni haqqı olan valideyni ilə görüşməyə görə rəhbərliyə 5-20 manat pul ödəməlidir. Bu görüşə gələn qohumun sayına görə artır. Gündə təxminən 50 görüş olur ki, bu da orta hesabla (15 manat) 750 manat edir. Aya vursaq 22.500 AZN edir.

Kompyuter otağı.
Təhsil Nazirliyi və Penitensiar Xidmətin birgə layihəsi olan məhkumlara təhsil xidməti üçün CÇM dövlət hesabından kompyuterlərlə təchiz edilib. Müəyyən bir otaqda müəyyən saatlarda keçilməsi nəzərdə tutulan "təhsil ocağı"nda məhkumlar üçün "iqra salonu" fəaliyyət göstərir.
30 dəq. 1 manatdır. Porno videolara baxmaq ikiqat qiymətədir.
Təxminən gün ərzində 100 manatdan çox xeyir verən "təhsil ocağı" ay ərzində 3000 AZN gəlir gətirən sahədir.

Saç qırxımı.
Ayda bir sıra baxışı zamanı məhkumların saç kontrolu olur. Keçəl qırxılmamaq üçün ödəniləcək məbləğ 5 mantdır.
Qırxımın səhəri günü yarım saat göz gəzdirməklə cari ayın gəlirini hesablamaq mümkündür. Təxminən 200 məhkum 5 manat verib qırxımdan yaxa qurtarırsa bu aylıq 1000 AZN edir.

Bu hələ biznesin tamamı deyil.
Ən çox gəlirli sahə olan məhkəmə sisteminə keçək.
Qanunla az-ağır cinayət törətmiş məhkum cəzasının 1/3 hissəsini çəkdikdən sonra, saxlanıldığı cəzaçəkmə müəssisəsinin mülahizəsinə əsasən, CÇM yerləşdiyi əraziyə uyğun olaraq yerli Məhkəmədə işə baxılır. 14 saylı CÇM də bu görəv Qaradağ rayon məhkəməsinin üzərindədir.

Bununla yanaşı cəzasının 2/3 hissəni çəkən məhkum da eyni proseduranı - məhkəməni keçməklə şərti azadlığa çıxa bilər. Ancaq bütün bu saydığım kağız üzərində olan qanundur.

Əslində isə bu ən gəlirli sahədir.
Qiymət cədvəli isə belədir: Məhkum cəzasının 1/3 hissəsini çəkdikdən sonra məntəqə tipli CÇM yə keçmək üçün qalan müddətinin hər ayı üçün 200 manat müəssisə rəhbərliyinə pul ödəməlidir (təbii ki, bunun yarısı məhkəmə ilə bölüşdürülür). Məsələn: "A" adlı məhkumun barəsində məhkəmə hökmü ilə 3 il azadlıqdan məhrum etmə hökmü var və o bu cəzanın 1 ilini çəkib. Geri qalan iki ilini, yəni 24 ayını məntəqə tipli cəzaçəkmə müəssisəsində keçirmək üçün "A" həbsxana rəisinə hər ay üçün 200 manat, ümumilikdə 4800 manat verməlidir (biraz aşağı salmaq olur qiyməti. yaxşı danışanda. ancaq bu iri summalarda mümkündür - 300-400 civarında).
Cəzasının 2/3 hissəsini çəkən məhkum: "B" adlı məhkumun barəsində də 3 il azadlıqdan məhrumetmə hökmü var, o cəzasının 2 ilini çəkib. "B" cəzasının qalan 1 ilini şərti azadlıqda keçirmək istəyir. bu zaman "B" hər ay üçün 300 manat, ümumilikdə isə 3600 manat ödəməlidir.

Müşahidələrimə əsaslanaraq rahatlıqla deyə bilərəm ki, məhkəmə oyunu ilə aylıq minimum 30 min manatlıq dövriyyədən söhbət gedir.

Bütün bunları hesabladıqda isə aylıq 70 min manat kimi bir məbləğ çıxır qarşımıza. Hələ bura ərzaq məhsullarının satışı, həbsxana daxili mağazanın üçqat qiymətinə satdığı və ordan əldə edilən gəlir, kafedən gələn gəlir və digər bir sıra sahələr aid edilmir.

Sözdə 14 cü kalon haqqında “ən kasıb zon” deyirlər. bu ən kasıb zonun gəliri 70 min manatdırsa digərlərini siz düşünün.

Rəsul Mürsəlov.
23.04.2017

Demokratiya.

Demokratiyanı qısa bir açıqlama ilə belə anlatmaq olar: xalqın özü-özünü idarə etməsi. Demokratiyanı iki qola ayırmaq olar: birbaşa demokratiya, təmsili demokratiya.

Birbaşa demokratiya: Prezidentlik üsul idarəsi. Səlahiyyətlər prezidentin əlində olsada bu bir növ formal xarakter daşıyır. Bu tip quruluşlarda Bələdiyyə, Parlament, yerli icra hakimiyyəti orqanları birbaşa xalqı təmsil edir. Məhkəmələr azad və ədalətli olur. Nəticə etibarilə Prezident xalqla ayaqlaşmağa məcbur olur.

Təmsili demokratiya: Parlament üsul idarəsi ilə ölkə idarə edilir. Parlamenti xalq seçir və parlamentari xalqın hökumətdəki təmsilçisi rolunu oynayır. Ölkə üzrü qərarlar Parlamentdəki müzakirələr və səs çoxluğu ilə qəbul edilir.

Biz birinci qolun üzərində duraq. Çünki ölkəmiz bu üsulda idarə edilir. Bu üsulun (əslində digərinin də) şərtlərinə nəzər yetirək və sonra onların açılışına baxaq.

Demokratiyanın təməl şərtləri. * Bərabərlik. * Azadlıq. * Azad seçki. * Çoxpartiyalılıq. * Təməl haqq və azadlıqlar .

Bərabərlik bütün insanların bərabər hüquqa sahib olması deməkdir. Varlı-kasıb, məmur-fəhlə, işçi-işsiz kimi ayrıseçkilik edilmədən hər kəs bərabər hüquqa malikdir. Qanun hər kəs üçün necə bərabərdirsə, qanundan kənar hər hansı əməl də eyni cür qiymət alır. Heç kim vəzifəsinə görə qanundan yaxa qurtara bilmir. Və heç kim vəzifəsindən istifadə edərək qarşısındakı ilə fərqli tonda danışa, davrana bilmir. Bir fəhlə rahatlıqla bir naziri məhkəməyə verə və haqqını qoruya bilir. Bununlada ədalətli cəmiyyət bərqərar olur.

Azadlıq: Bütün insanlar azaddır və kimsə onların azadlığını məhdudlaşdıra bilməz. Heç kim azad davranışı, sözü və əməli (qanunla tənzimlənən) üçün məsulliyyətə cəlb edilə, hədələnə bilməz. Qanun bütün insanlara bərabər azadlıq verir. Kimsəni hər hansı fikrinin ziddi hərəkətə məcbur etmək olmaz və bunu edən president belə olsa qanunla cəzalandırılır.

Azad seçki: Ən önəmli və kilid nöqtətə məhz bu hissədir. Bütün digər amillər bu hissə ilə bir başa əlaqədardır. Belə ki, azad seçki ilə bütün bir ölkənin mənfi və ya müsbət dəyişikliyi həll edici olur. İnsanların bərabər hüquqlar çərçivəsində, dəstəklədiyi partiya, fərd və ya qərara səsvermə hüququ var. Heç kim vəzifəsi və ya mövqeyindən istifadə etməklə digrə fərd və ya qruplara səsvermə ilə bağlı basqı göstərə bilməz. insanlar güvəndiyi fərd, qrup və ya partiya səs verərək öz gələcək müqəddəratını onlara həvalə etmiş olur. İnsan özü və övladları, bütünlükdə cəmiyyət üçün ən önəmli məqam olan səsverməni azad həyata keçirməlidir. Səsvermə gizli, səs sayımı isə tam aşkar həyata keçirilir. Çoxpartiyalılıq: Demokratiyada istər Prezident, istər Parlament üsul idarəsi olan ölkələrdə çoxpartiyalılıq şərtdir. Parlament idarəetməsi üçün bu ən əsas amil kimi görünsədə, digər idarəetmə - Prezident üsul idarəsi üçün də çoxpartiyalılıq əsas və demokratiyanın vazkeçilməz təməl tərkibidir. Parlamentdə bir deyil, daha çox partiyanın təmsili fərqli fikirlərin ortaya çıxması deməkdir ki, inkişafın əsas dayağı fərqli fikir və bunun müzakirəsidir. Təkpartiyalı sistemlərdə (*missal aşağıda) müzakirəsiz olaraq Prezident Adminstrasiyası tərəfindən (yəni bir nəfərin əmri ilə) göndərilən qərar və ya qanunlar qəbul eilir və bu xalqın deyil, bir şəxsin marağına xidmət etmiş olur. Bununlada inkişaf yalnızca bir şəxsin şəxsi istəkləri ilə əvəzlənir və həmin cəmiyyətlər sürətlə uçuruma yuvarlanır.

*(Məsələn Azərbaycanı nümunə kimi göstərmək olar. Çoxları deyə bilər ki, ölkədə bir çox partiya Parlamentdə təmsil olunur. Ancaq hər kəs mənimlə razılaşar ki, bu sadəcə formal xarakter daşıyır və demokratiya imitasiyasından başqa bir şey deyil. Razılaşarsız ki, Parlamentə deputatlar bir başa prezidentin təyinatı ilə yerləşdirilir və bir ağızdan hamısı ona itaət edir. Hər hansı bir məsələ müzakirəsiz yekdilliklə qəbul edilir.)

Təməl haqq və azadlıqlar: Dini, dili, cinsi, siyasi görüşü, social durumundan asılı olmayaraq hər kəsin təməl hüquq dediyimiz azad yaşamaq hüququ var. Bunu heç kim, heç bir qüvvə yasaqlaya, əngəlləyə bilməz. Təməl haqq və azadlıqlar həm də yuxarıda qeyd etdiyim hüquqların toplamıdır.

Rəsul Mürsəlov. 17.04.2017

Xalq Məhkəməsi

Konistitutsiyaya yenə mürtəce dəyişiklik istəyir Əliyev. Bu istəyin arxasında duran krallıq xəyalları, oğurluğa, talançılığa, xalqa zülmə davam və.s haqda yazmayacam. Konstitusiyaya dəyişiklik ərəfəsində mən də öz xəyalımı yazacam.

Könül istərdi ki, açılsın Azadlıq meydanın qapıları. Diktator Əliyev, ölkəni şəxsi şirkətinə çevirən ailəsi, nazirlər, deputatlar, prokurlar, hakimlər, polislər, tumanında bülleten daşıyan müəllimlər, xəstələri qətlə yetirən həkimlər və.s bu kimi kateqoriyadan və rejimə xidmətdə qüsursuz olan bir sıra insan meydanın ortasında qurulmuş stullarda otursun. Onların əhatəsində isə ölkənin siyasətçiləri, iqtisatçıları, gənc fəallar, rejimin zindanlara atdığı siyasilər, jurnalistlər, mülkiyyəti başlarına uçurulan insanlar yerləşsin. Hər kəsin önündə mikrofon olsun. Jurnalistlər bir kənarda qeydlərini aparsın, fotoreportyorlar durmadan şəkillər çəksin, televiziyalar bunu canlı yayımda xalqa və dünyaya çatdırsın...

Tamaşaçılardan biri üzünü diktatora, müdafiə nazirinə tutub sualını versin; “niyə mənim 18 yaşlı övladım qeyri döyüş şəraitində qətlə yetirildi, niyə qatili cəzalandırılmadı ?”. Televiziya kameraları bir övladını itirmiş valideyini, bir diktatoru, bir də müdafiə nazirini çəksin. Müdafiə Naziri əllərini qaldırıb cavab versin ki, mənim suçum yoxdu, təlimat yuxarıdan, Ali Baş Kamandandan gəlmişdi deyib barmağı ilə İlham Əliyevi tuşlasın.

İlham Əliyev sussun...                                                        

Daha bir tamaşaçı polis bölməsində öldürülən övladının qatili kimdir deyə sual etsin baş prokurora, kameralar tuşlansın iyirmi illik baş prokurorun üzünə. Baş prokuror dodaqları əsə -əsə cavab versin; “Mən nə edə bilərdim, prezident özü demədi ki, mən heç bir halda polisi cəzalandırmayacam. Prezident cəzalandırma deyəndən sonra mən nə edə bilərdim. Axı mən də əmr quluyam”.

Bir başqası, kredit borcundan intihar edən gəncin xanımı, qucağında körpəsini yırğalayaraq üzünü Milli Bankın sədrinə tutsun; “axı nə üçün bizi bu qədər kreditlə yüklədiniz? Biz borcumuzu ödəyib qurtarmağa 1 ay qalmış devalvasiya oldu, dedilər borcunuz ikiqat olub, ödəyin. Necə ödəyək? Həyat yoldaşım çarəsizlikdən intihar etdi, kimdir günahkar?”  desin.

Baş bankir yarı rusdilli, yarı hecalayaraq cavab versin; “mən dedim Əliyevə, dedim Belarusa 1 % lə kredit veririk, ancaq xalqa 27-30 % lə. Bu belə getməz, insanlar ödənişdə zorlanır. Ancaq o məni dinləmədi. Daha da mülklər almaq üçün pula ehtiyacı vardı. Ardınca isə tapşırıq verdi, manatı dəyərdən salın, saxlamaq olmur. Mən nə edə bilərdim, əmr quluyam”.

İqtisatçılardan biri dillənsin; “niyə ölkə iqtisadiyyatını neftdən asılı duruma saldız, niyə qeyri neft sektorunu inkişaf etdirmədiz, niyə kənd təsərrüfatını xaricdən asılı etdiniz, inkişaf etdirmədiniz?”

Əliyev dillənsin ki, mən bu qədər körpü tikmişəm, “abilsofkalı” binalar inşa etmişəm, daha nə istəyirsiz. Ölkədə hansı ərzaq qıtlığı yaşanıb ki, indi siz məndən kənd təsərrüfatının inkişafını soruşursuz.

İqtisadçı cavab vermədən, yerdən bir qadın dillənsin; “Tikdiyin körpünün altında illərlə günəmuzd fəhlə işi üçün dayandı oğlum, sonunda da həmin körpüdən özünü ataraq intihar etdi. Kimə lazım sənin körpün. Üstündən yalnız sənin yaxın ətrafın ciplərdə keçir” desin.

Əliyev sussun...

İllərini rejim zindanında keçirmiş keçmiş siyasi məhbus üzünü diktatora tutsun, məni niyə həbs etdiz, sadəcə azad sözümü dedim deyə sual etsin. Əliyev də cavabında “mən kiməm ki, Rusiya istədi” deyə mırıldansın.

Bir qazi qoltuq ağacına söykənərək ayağa qalxsın. Üzünü Əliyevə tutub “mən kimin üçün canımın yarısını vermişəm” desin.

Əliyev cavab versin ki, “mən kiməm ki, atam etdi hamısını, Qarabağı atam verdi Ermənistana, hakimiyyətə gəlmək üçün”...

Və 12 yaşlı bir uşaq qalxsın ayağa, “necə olur mənim yaşımda olan oğlunun Dubayda 9 villası olur, mən isə uçuq daxmada yaşayıram” desin.

Əliyev sussun, xanımına baxsın, gözünü döyərək...

Beləcə davam etsin sorğu, sual, ittiham, yarımçıq cavablar. Jurnalistlər çəksin bunu, dünya baxsın.

Rəsul Mürsəlov                                   Xalq Məhkəməsi » www.PressDent.Info

Mədəniyyətlərarası Dialoq Formu – Bakıda restoran, Zaqrebdə teatr.

Türkiyə Prezidenti Rəcəb Tayyib Ərdoğan 25 aprel tarixində Bakıya ziyarət etdi – "Birləşmiş Millətlər Təşkilatının Sivilizasiyalar Alyansının 7-ci Qlobal Forumu" çərçivəsində.

Prezidenti bir sıra tanınmış jurnalistlər də müşaiət edirdi. Onların arasında bir də Nagehan Alçı adlı Milliyət qəzeti yazarı vardı. Yazar səfər dönüşündə Bakı ilə bağlı xatirələrini yazıb (http://m.milliyet.com.tr).

Yazar ilk dəfə səfərdə olduğu ölkəni təsvir edərkən bir sıra maraqlı məqamlara da toxunub. Məsələn deyir ki; "Bakıda yalnız iki böyük küçəni gördüm. Gecələr işıqlı idi, Aşqabad kimi. Şəhərin görkəminə hansı ölkədə nə görüblər kopyalayıblar. Tarixi şəhər başdan sona yenidən restavrasya olunub".

Bu sözlər ölkəyə ilk dəfə gələn bir yazarın gözü ilə gördüklərindən çıxır. İlk təəssürat.

Ardınca isə qeyd edir ki, azərbaycanlı məslək yoldaşım bizi axşam qonaq etdi – kabab məclisinə.

Və həmin yazar bir gün sonra səfərdə olduğu Zaqrebdə teatr salonuna qonaq edilir. Mədəniyyət fərqi – Bakıda restoran, Zaqrebdə teatr.

Məgər bu rejim Bakıda mədəni irsimizdən bir parçamı saxladı, qonaq görsün. Bakıda teatr, opera, balet, muzey qoydular ki, qonaq zövq alsın?

İndidə gələn qonağı restorana aparıb kabab yedirdir, mədəniyyətdən dəm vururlar.

Hətta yazar qeyd edir ki, axşam oteldə Azərbaycan kanallarına baxdım, "saatlarla Əliyevdən bəhs etdilər televiziyalarda" deyə qeyd edir.

Diktatorluğu bundan yaxşı nə anlada bilər ki? Yazara demək lazım ki, günlərlə, aylarla da baxsaz yenə Əliyevləri göstərəcək bizim televiziyalar, birdə əsgər ölümləri üzərinə şou konsert proqramları.

Yazar sonra yazısında qeyd edir ki, "şəhərdə gördüyümüz dəbdəbəli marka dükkanların tamamı Əliyevin qızlarına məxsusdur".

Xanıma demək lazım ki, dükan nədir, bu ölkədə qızıl yataqları, ən böyük holdinglər, "Azercell" və.s kimi daha nələr məxsusdur Əliyevin qızlarına.

"Ən böyük bank isə Mehriban Əliyevaya aiddir" deyir və sonra son nöqtəni qoyur; "ölkə bu ailənin adına ipotekalıdır anlayacağınız".

Bunun üzərinə söyləyəcək söz qalmır.

Azərbaycanı utanc yuvasına çevirdi bir ailə, gələn qonaqlar belə bunun fərqindədir, bircə biz - xalq bunun fərqində deyilik. Fərqində olsaq zatən bunca sömürülməyə qarşı çıxar, bu ölkə bir ailənin deyil, bütün xalqındır deyərdik. Nə qədər ki, demirik, bir ailə tərəfindən talan olunmağa davam edəcəyik.

Rəsul Mürsəlov

bakutimes.info

Padişaha teşekkür !

Bir insan ne kadar küçük düşüne bilir ki?

Cevabı da ben vereğim: Recep Tayyip Erdoğan kadar.

Bu adama takıntım falan yok, ne de Türkiye vatandaşıyım.

Ee, adam der ki, benim iç işlerime niye karışıyorsun, öğle akıllıysan kendi ülkendeki diktatörlüğü eleştir. Malum tüm diktatörlerin jiklet olup ağzından bırakmadığı söz.

Şimdiden onun da cevabını vereyim: kendi ülkemin diktatörünü de eleştiriyorum, hatta omuzuna çıkmış bağırıyorum – bu ayrı konu.

Gel gelelim ki, diktatörler “iç iş” değil, global problem.

Türkiye hükumetinin başında duran kişi, yani sen de bir diktatörsün ve bu yüzden global problemden yazmamda sakınca yoktur.

Diktatörsen buna katlanacaksın, ya da kendi “adına” uygun olanı yapıp haps edeceksin. Tabii, dedim ya, Türkiye vatandaşı deyilim ve senin diktatörlüğün altıdakı ülkede yaşam iznim yok.

Türkiye’ye girişimde sayende siyasi yasak var. Zaten Azerbaycan diktatörü, can arkadaşın Aliyev de ülkeden dışarı attı, sürgün etti. Ama onu da diyelim ki, Aliyev senden daha has diktatör – önce siyasi tutuklu olarak 1.5 sene hapiste tuttu, sonra sürgün etti. Yani o konuda Aliyeve yetişememişsin.

Ne yapalım, bi dahaki sefere Silivriyi tanıtırsın.

***

Sen ülkende özgür sözü zındana kapat, tvit atana ceza kes, insanlara cehaleti aşıla, kendini padişah ilan et, ben de susayım...

Cumhuriyet qazetesi Genel Yayın yönetmeni, yazar Can Dündarı ajan diye mahkemelik et, senin pisliğini yazdı diye talimatla hapse at, sonra da bu benim iç işim, karışamazsınız de…

Nasıl iç iş ise, sayın Dündarın “ajanlık” yaptığı yazısı tüm Orta Doğuyu, dünyayı ilgilendiren konu. Sen MİT’i kendi pisliğine alet et, teröriste silah taşı, bunu yazdı diye bir gazeteciyi tutklat ve bunu da iç işlerim diğe yedir insanlara. İyi de, yedikmi?

Dündarı hapise atınca ne oldu? Unuttukmu silah kaçakçılığını?

Dündarın aylar önce yazdığı yazıyı diğelim ki, elli bin kişi okuyup haberdar idi – senin teröriste silah taşıdığından. Sonra zaman geçti ve çoğu insan unuttu bunu. Sen de uzak düşünen siyaset adamısın ya, bu kadar düşündün ve dava açtın. Tekrar konuyu gündeme taşıdın ve insanların hafızasında bir daha uyandırdın bahsi geçen yazıyı.

Okuyanların hafızasında uyandı konu, okumayanlar okumaya başladı. Sen onu tutuklatınca, dünya insanı, Türkiye dışından da insanlarda merak uyandı – neden Dündar tutuklandı diye. Haliyle yazısından dolayı tutuklandığı ortaya çıktı.

Peki ne yazmıştı ki, diktatörün qazabına geldi diye her kes merak etti, tabii durumdan habersiz olan dünya insanı.

Ve ortaya kapatmak istediğin pislik çıktı, hem de çırıl çıplak şekilde.

“Megerse Orta Doğu padişahı İŞİD`e silah taşıyormuş”.

Elli bin kişinin okuduğu ve neredeyse yarısının unuttuğu yazı artık dünyaya taşındı, Erdoğan terrör örgütüne silah taşıyor diğe saklamaya çalıştığın olay yankı bulmaya başladı.

Kötüleyip ajan dediğin Can Dündar’ı kendin bile bilmeden kahraman ettin – ki, ben zaten kahraman olduğuna inanmaktayım.

***

Ne garip bir durum değilmi?

Böyle olaylar normal hükumetlerde ola bilir, ama bunu yapan bir diktatör olunca, işin rengi değişiyor.

Şahsım adına Can Dündarın yerine çok qururlandım. Böyle bir iyiliği kimse yapamazdı sayın Dündara, diktatör kendi bile bilmeden yaptı.

Yani Dündarın da kendi değimi ile, meslek hayatının zirvesini gördü.

Diktatörlüklerde hapiste yatmak bir gazeteci için en üst makamdır. Aynı zamanda politikacı ve aktivistler de dahil.

Ünlü fikir adamı Togo bunu kısa bir özetle çok güzel anlatmış: “diktatörlük rejiminde vicdanlı insanın yeri hapishanedir”.

Padişaha saygın bir gazeteciye bu iyiliğinden dolayı teşekkür ederim.

Can Dündara sevgi ve saygılarımı iletiyor, özgürlüğüne kavuşmasını kutluyorum...

Rasul Mursalov – sürgünde Hollanda

28.02.2016

Bu neyin kafası?

Azerbaycan Cumhurbaşkanı İran İslam Cumhuriyyetine resmi ziyarete gitti.

Cumhurbaşkanı resmi konuşmasında İranın Suriye politikasını desteklediğini beyan etti.

Tamam ola bilir, bu politika, birileri birilerini destekleyecek. Kendi ülkesi, kendi çıkarları bakımından.

Ama burada ilginç olan konu başka.

Adam her kesi destekliyor. Görüştüğü her yerde, her kese “seni destekliyorum” demek politika değildir, politikanın iflasıdır.

Daha üç gün önce Londra’da Esada karşı koalisyon görüşmüsinde Azerbaycan Cumhuriyetini Dış 

İşleri bakanı temsil ediyordu. Bakan konuşmasında Batıyı desteklediklerini açıkladı – Esada karşı.

Daha üç gün önce diyorum, üç gün.

Birisi Dış İşleri Bakanı, digeri Cumhurbaşkanı. İkiside aynı ülkeyi temsil etmekte. Bu kadar zıtt politika olurmu?

Bu kadar bir-birinden kopuk Bakan ve Cumhurbaşkanı olurmu?

Olmaz demeğin, oluyor işte.

Siz bakmayın Erdoğan Davutoğlu birliğine.

Orada durum ayrı.

Erdoğan yazılı kağıtı tutuşturuyor Davutoğlunun eline, o da uçakta gittiyi ziyarete varana kadar ezberliyor Erdoğan kardeşinin yazdıklarını.

Bizde durum farklı. Kim ne isterse konuşsun. Zaten Aliyev ne biliyor da, bakanına yazıp talimat versin.

Aliyev Türkiye’ye senin yanındayız diyor, Rusya’ya da senin.

Hem İrana Suriye konusunda seni destekliyoruz de, hem Batıya Esada karşıyız, sizinleyiz.

Bu artık şu ana kadar olan çelişkili politikanın, yalan üzerinde kurulmuş diplomasinin çöktüğü andır.

Tamam da bunları halka yedirtmek kolay, peki dünya liderleri de yiyormu sanıyorsunuz?

Bu kadarmı kafalar uçmuş?

Sonucu ağır olacak efendiler. Dünyadan tecrit yolundasınız.

Kimseye sırr değildir, Aliyev Rusyanın adamı, kölesi, uşağı.

Bakın bir dizi bilgiyi yazıyım, ama kafanız karışmasın.

Rusya Türkiyeye karşı.

Aliyev Rusyanın yanında.

İran Rusyayla birlikte Suriyede Esadı destekliyor, muhalif güçlere karşı savaşmak bir yana, sivil halkı katlediyor.

Aliyev İranı Suriye konusunda desteklediğini ifade ediyor.

Erdoğan Aliyeve dostum diyor.

Erdoğan Esada karşı.

Aliyev Rusyayı destekliyor.

Erdoğan Rusyayla savaş aşamasında.

İran Ermenistanla sıkı dost, ekonomik yardımda bulunuor. Karabağ meselesinde Ermenistanın yanında.

Ermenistan Azerbaycanın 29% topraklarını işgal etti.

Aliyev iranı destekliyor.

Rusya tarihen Azerbaycanı işgal etti, Ermenistan da zaten Rusyanın uşağı ve Karabağ konusunda

Rusyanın 99.9% eli var.

Rusya daha yarın anacağımız Hocalı katliamını yapan taraf.

Aliyev Rusyanın yanında.

Erdoğan, Putin, Aliyev...

Üçü birine değmez, biri de İrana.

Hepsi aynı kafada: yakalım, yıkalım, katledelim, ama bizim diktatörlüğümüze zarar gelmesin.

Hepsi de bir biri ile kah dost, kah düşman.

Ama bu görünürde böyle, perde arkası ne votkalar yudumlamaktalar – öldürülen türklerin üzerinden.

Rasul Mursalov.