Həbsxana məktubları.

Həbsxana məktubları.

"Allah qismət etsə 50 gündən sonra görüşəcəyik.
Allah qismət etsin, ata ol, onda daha çox başa düşəcəksən məni..
Sən bilirdin axı mən sənsiz çox darıxıram. Sən əsgərdə olanda sənin saroçkanı özümlə gəzdirirdim, hara getsəm yanımda olurdu. Yumamışdım ki, sənin iyini ondan alım". 06.12.2013

                                                         * * *
"Darıxdım sənin üçün. Qəzet (Azadlıq) stolun üstündədi, eləcə sənin şəklinlə danışıram (qəzetdəki siyasi məhbusların şəkli olan bölmə nəzərdə tutulur).
Elə gözəl qar yağır ki, pəncərənin önündə oturub yoldan keçənlərə baxır, sənə məktub yazıram. Qar dayanmadan yağır, yer ağarıb. Elə gözəl görüntü var ki". 12.12.2013

                                                         * * *
"Rəsulum salam.
Ananın gözəl balası, bu camaata baxıb düşünürəm hərdən: hərə bir cür düşünür, ya da heç düşünmür. Sən, mən düşünənləri bunlar niyə düşünmür deyə fikirləşirəm. Az düşünənlər "rahat" yaşayırlar. Gəl bizdə az və avam düşünək. Yoruldum məhrumiyyətlərdən. Bizdə biraz rahatlıq tapaq". 11.08.2013

                                                          * * *
"Havalar yaxşı keçir, qış olmasına baxmayaraq. Dağda qar görünür, şəhərdə (Zaqatala) isə yağmayıb". 23.11.2013

                                                          * * *
"Ordan qoparıb bura, burdan qoparıb ora yapışdırırıq, yenə də bitmir borc-xərc. Suyu da kart sisteminə keçiriblər, qazıda kart sisteminə keçirsələr batdıq biz.
Bilirsən birimizin pensiyasını da sənin adına bağlayıb kəsiblər. İndi birimizin pensiyasını alırıq. Ayın 20 si əlimizə pul keçdi, tez səni düşündük. Yeni ilə görə sənə türməyə bağlama yollayacağıq.
Sən yoxsan deyə dadı duzu yoxdu yeni ilin də.Arada boğazımda qalır yediyim, düşünürəm sən acsan yəgin məhbəsdə". 23.12.2012
                                                          * * *
"Salam mənim balam.Biz yaxşıyıq, bacında yaxşıdı. Bizi düşünmə.
Hər günki qəzeti (Azadlıq) alır, oxuyur, sonra sənin ordakı şəklinə baxıb söhbət edirəm. Rahatlayım beləliklə. Bacı gildən gəldim, indi evə çatmışdım ki, M... zəng etdi, deyir qəzetdə sənin azad edilmən haqqında yazılıb. Baxdım, amma tapmadım. Sonra gənclərin azad edilməsi haqqında (güman ki sutkalıqdan azad edilən haqqında oxuyub) oxudum, çox sevindim buna.
Hamımız yaxşıyıq, bir səndən nigaranıq. Sağol balam, öpdüm. Özünü qoru". 15.05.2013

                                                           * * *
"Salam əziz oğlum.
Səhər yuxudan oyandıq, gördük qazı kəsiblər. Qaza borcumuz var, ödəyə bilmirik. Əvvəllər gecikəndə biraz gözləyirdilər, pensida ödəyərik deyə. Amma indi sənə olan nifrətlərinə görə bir gün belə gözləmir, hətta bahanə axtarırlar bizi əzməyə. Deyirlər başçı tapşırıb. Açıqca deməkdən belə çəkinmirlər. Hər nə isə, sən düşünmə bunları". 18.11.2013

                                                             * * *"Salam anasının gözəl oğlu, canım balam.
Əlimdə olsa dünyanı sənə verərəm. Dünyada nə varsa, kim istəyir onun olsun. Mən səni, balamı istəyirəm. Heç nə gözümdə deyil, yatacaq yerim, yeyəcək çörəyim var, bir tək sən yoxsan.
Ananın gözəli, nə olar məni də düşün. Səni sevən, gözləyən, ümid bəsləyən anan var. Sən mənim 29 illik əməyim, əziyyətlərim, ağrı-acılı günlərimin bəhrəsisən. Sən yaxşı olanda mənə də yaxşı olur. Toyunu görmək istəyirəm.
Fəxr edirəm səninlə, bunun əksini belə düşünmə. Mənimdə hər zaman yaxşı olmusan. Üzümü də hər zaman ağ edən övlad olmusan. Sənin həbsin məni üzmür. İgidliklə, haqlı davan yolunda həbs edilmisən. Mən bunu dərd etmirəm.
Atan sənə yemək falan, birdə biraz pul gətirəcək bu yaxınlarda. Pensiyanı gözləyir.
İnşallah hər şey yaxşı olacaq". 04.09.2013

PS. Bu türməyə göndərilən məktubdan bir hissədir.
Qanunların izin verib, rejimin izin vermədiyi görüş və telefon danışığı yasağına görə məhbus oğlu ilə ancaq məktub üzərindən danışan ananın məktubları.
Bunun kimi onlarla belə məktub var.

KİTAB qalmaqalı - qalmaqallı KİTAB

Bir gün 14 cü kolonda çaxnaşma düşdü. Hər dəfə "yuxarıdan" gələn olanda belə olurdu, bu dəfə  də gəlmişdilər. Mən olan bitəndən xəbərsiz, günorta barakda idim. 5 ci barak, 2 ci yataqxanada yerləşən, girişdə sol tərəfdən ikinci “kupe”, 1 ci mərtəbədəki yerimdə, ədyalın altına bürünmüş, adəti üzrə günorta yuxumu yatırdım.

Burada günortalar yataq yerində yatmaq olmazdı, ağır cəza, suç sayılırdı. Rəisin təlimatına görə günortalar yataq yerində nəinki yatmaq, heç oturmaqda olmazdı. Qanunla, yəni cəzaların icrası məcəlləsinə görə məhkumun saat 14:00-16:00 arası istirahət hüququ vardı. Ancaq hər sahədə olduğu kimi burda da qanunlar yalnız yazıldığı kitabın yarpaqlarında, kitab isə rəflərdə qalır, tozlanırdı.

Bu yasağın səbəbi hər sahədə olduğu kimi, yenədə rəhbərliyin pul qazanması ilə bağlı idi. Belə ki, yasaqlanmış günorta istirahətindən nazor heyyəti pul qazanırdı. Rəis böyük pulları yeyərkən onlara da bir şey verməli idi, o isə bizi, məhkumları vermişdi nazorların əlinə - “fərasətiniz olsun, basın yeyin məhkumu” demişdi. Onlarda rəisin yediyi ətin (məhkum) sümüyünü gəmirə bilirdilər. Hansı birini dindirsən rəisdən şikayətlənirdi, “özü yeyir bizə saxlamır” deyirdilər. Haqsızda deyildilər düzü. Rəisdən onlara yalnız əti didilmiş sümük qalırdı nazorlara.“Nə qədər sümük gəmirsin ki, bu yazıqlar” – deyə düşünür, “üzülürdü” insan.

Məhkum ovlama prosesi belə başlayırdı: Günorta öz yataq yerində uzanır, istirahət edir, gözünün acısını alırdı məhkum. Nazorlar sinsi-sinsi, müxtəlif taktikalarla işə girişir, baraka pusqusu qurur, məhkumları “suçüstü” yaxalamağın hesablarını edirdi. Əlbət buna qarşı məhkumlarında öz metodları vardı. Məhkumlar barak qapısına gözətçi qoyur, nazor gələrkən isə gözətçi parolu səsləndirirdi. Gözətçi yüksək səslə “atas” deyə bağırdığı an barakda ayaqqabılı uzanmış məhkumlar dik atılır, yerlərindəki qırışı düzəldir, guya tumboçkasından bir şey almağa gəlmiş kimi hərəkət edirdilər.

 Maraqlısı o idi ki, məşhur “atas” sözünü, yəni nazorun gəlməsini işarə edən bu anlamsız sözü gəzdiyim beş tür türmənin hər birində eşitmişəm. Yəni “atas” kəlməsi “ümumi dustaq” sözü idi və təbii ki, bunu türmə sistemində işləyən hər bir nazor da bilirdi. Ancaq “yazıq” nazor gözətçinin “atas” deyə bağırmasına nə edərdi, hansı cəzanı verərdi ona? Heç nə edə bilmirdi. Çünki adam “nazor gəlir” deyə bağırmamışdı ki.

 Hər iki tərəf – müştərisini itirmiş nazor və daha ucuz (ən yaxşı halda pir paket siqaret və ya normal zamanda 20 qəpik) qiymətə xidmətini layiqincə davam edən, “vəzifə borcu”nun öhdəsindən gələn, yəni dustaqları nazor bəlasından qurtaran tərəf bir birinə xoş gülümsəmə ilə ürəklərində söyüşlər yağdırırdılar. Nazor onun üzünə söz deməyə cəsarət edirdisə, “20 qəpiklik” məhkum çoxda dərinə gedə bilmirdi. Nazor qəzəbli halda, müştərisini qaçırdığı üçün onun özünü bir gün “yandıracağını”, yəni tələyə salacağını deyir, ardınca isə onu tutduğu halda pul ilə qurtula bilməyəcəyini, rejim rəisinin yanına aparacağını hayqırırdı.

“Bu gün 20 qəpiyim oldu, sabah allah kərimdir” düşüncəsi ilə yaşayan gözətçi məhkum isə xoş gülümsəmə ilə nazoru yola verir, 20 qəpiyini qazanmanın və məhkum yoldaşlarını qurtarmanın sevincini yaşayırdı. Ancaq ürəyində də düşünmədən qalmırdı: “birdən məni “yandırsa”, həqiqətən manatını alıb əl çəkməsə və rejim rəisinin yanına aparsa?”. Suallar beynini qurdalayırdı. Axı həqiqətən rejim rəisin yanına gedəcəyi halda nələrin ola biləcəyini dəfələrlə görmüşdü, bilirdi. Rejim rəisi – adında “rəis” sözü olan bu “cəllad” əlbəttə nazor kimi ucuza iş görmürdü. Onun “haqqı” üç rəqəmli məbləğlə idi. Həm də işgəncə vermə, kars zülmü kimi yüksək “səlahiyyət” sahibi idi. Onu ən yaxşı dustaq Vova anlatırdı: “kəsdiyi başa sorğu yoxdur” deyirdi rejim rəisindən bəhs edərkən.

Gözətçi bilirdi, tanıyırdı rejim rəisini, illərdir onunla eyni kariyerin tozunu udur, Qızıldaşın palçığını tapdayırdı. O iki insanı fəqrləndirən bir neçə cəhət vardı: birində paqon var, digərində Qızıldaşın çöllüyündə tozlanmış çiyinlərini yandıran günəşin solğunluğu. Biri axşam evinə gedirdi, digəri yüzlərlə insanın bir arada yatdığı o soyuq, tozlu baraka. Biri evdə övladlarını sevib əzizləyirdi, digəri qanunların izin verib, telefonçu Cahangirin “pulun yoxdusa sürüş burdan” deməsi ilə balasının səsinə həsrət yaşayırdı. Biri saatlarını sayırdı işdən çıxmaq üçün, digəri illərini sayırdı bu cəhənnəmdən qurtulmaq, azadlığa qovuşmaq üçün.

Gözətçi ona görə yaxşı tanıyırdı rejim rəisini ki, məhkum yoldaşının onun otağında necə alçaldılmasını görmüş, necə işgəncə edilməsinə şahid olmuşdu. Bütün bunlardan sonra isə evinə zəng eərək pul gətirmələrini istəmişdi məhkum yoldaşı – çünki pulu rejim rəisinə verməyə məcburdu. Əks halda canını orda tapşırardı məhkum. Və gözətçi buna görə ehtiyyat etməli idi. Nazorun caynağına keçib, dünən qazandığı 20 qəpiyin burnundan gəlməməsi üçün.

                                                          * * *

(Kitab qalmaqalı - qalmaqallı Kitab (1 ci hissə) » QaynarXeber.Az)

Yatağımın şiddətli sirkələnməsi ilə oyandım. Üzüqoyulu yatdığımdan kim olduğunu görmürdüm. Kim cəsarət etmişdi yatağımı silkələyib məni yuxudan oyatmağa – deyə düşündüm. Axı nazor heyyəti yaxşı bilirdi ki hər gün günorta yatıram və heç kimin hünəri deyildi oyatsın, yuxuma haram qatsın. Ancaq saat 16:00 “razvoduna” (məhkumların sayım düzülüşü) oyanırdım yuxudan. Bəs bu kim idi deyə başımı qaldırdım, məhkumlardan biri idi, “oyan, zona yoxlama gəlib, əsil sənlikdi” deyib qımışdı. Bəli əsil mənlik idi. Hər dəfə zona aid olmayan, yeni bir paqonlu gələndə ilk mən qarşılayır, zonun özbaşınalıqları haqqında danış, rəisi üzüqara edirdim. Yenə danışmağa, haqsızlıqları hayqırmağa adam düşəcəkdi cənəmin altına. Yerimdən cəld qalxıb gələnin kim olmasını, nə səbəblə Qızıldaşın tozanağına təşrif buyurmasını soruşdum - əynimi geyinərkən.

-       “Kitab axtarırlar zonda” deyə cavab verdi illərin məhkumu.

-       Nə kitab? – deyə heyrət etdim.

-       Samir Sarı “X günü” – dedi.

Yerimdən fırladım və zonun həyətinə çıxdım. Arxeyin, yeni bir maraq axtaran bir qrup məhkum məni gözləyirdi barakın həyətində. Dəstə məni görcək yaxınlaşdı. İçlərindən çoxbilmiş olan birisi məruzə etdi; “deməli Pentensiyar Xidmətdən, Ədliyyə Nazirliyindən 3 nəfər adam gəlib. İndi rəisin otağındadılar. Rəisin çayçısı xəbər verdi ki, onlar Samir Sarı imzasında olan “X günü” adlı kitabın ardınca gəliblər. Zonda belə bir kitab var və onu tapıb aparacaqlar”.

Bu kitab haqqında bilgim var idi, kitabın Heydər Əliyevin o məşhur ölümünə həsr edildiyi, onun ölümünü ironiyalı şəkildə oxuculara çatdırmasını bilirdim. Ancaq heç oxumaq şansım olmamışdı. Həm yazarın “Müsavat” qəzetindəki köşə yazılarını da maraqla oxuyurdum. Maraq məni bürüdü. Nazirlik bir kitabın üstünə bu qədər düşübsə, bu işdə bir iş var deməli. Kitabı tapmaq, qorumaq lazımdır deyə düşündüm. Öz “əhlimə” (zonda əhil bölgə insanlarının bir növ qeyri qanuni təşkilatıdır) xəbər yolladım, həm də başıma toplaşan məhkumlara səsləndim ki, kitabı onlardan qabaq tapmaq lazım. Kitab tez tapılsın və mənə çatdırılsın, mən onlara verməyəcəm onu. Dustaqlara kitabdan çox sonrasındakı proseslər maraqlı idi. Onlar üçün önəmli olan kitabın tapılıb mənə verilməsi, sonrasında isə mənim nazirlik işçiləri, zon rəhbərliyi ilə olan qarşıdurmam maraqlı idi. Bir neçə dəqiqə içində zonda səs yayıldı – kitab tapılsın !

Nazirlikdən gələn heyyəti zon rəisi və müavinləri müşaiyət edirdi. Zonun qapısından içəri addım atmışdılar k, qarşılarını kəsdim. Rəisin rəngi ruhu qaçdı – “bu hardan çıxdı qarşımıza” deyə ürəyində məni söyür, yerdən yerə vururdu. Mən isə onların zonun kitabxanasına getdiyini bilir, buna görə əngəlləməyə, zaman qazanmağa çalışırdım. Ərizələrimin dövlət qürumlarına göndərilmədiyini falan anlatdım. Sonra əlavə etdim ki, Ədliyyə Nazirliyi və Pentensiar Xidmətə olan ərizələrimi hazır siz burda ikən verim çatdırın. Rəis tez araya girib sərt baxışları ilə gözümün içinə zilləndi: “ver ərizələrini yollayaq da” deyib hələ bir minnətdə etdi. Ağalarının yanında boynunu bükmək şansını vermişdi əlimə. Tez sözünün davamını gətirməmiş dilləndim: nə vaxt mənim ərizələrimi yollamısız. Zondakı rüşvətdən şikayət edirəm, qanunsuzluq, özbaşınalıqdan şikayət edirəm, elə buna görə də ərizələrim göndərilmir – deyib nazirlikdən gələn qonaqlardan birinə,  yekə qarın müəllimə baxdım. Qonaq güya Avropa qürumundan gəlmiş biri kimi maraqla və “belə də iş olar” anlayışlı ifadə ilə rəisə baxdı. Bu rəisin azı 1000 manat ziyana düşməsi deməkdi. Digər qonaq, yekə qarından vəzifəcə aşağı olan qara dəftərçəsində qeyd apardı. Çox güman ki, bu hərəkətinə görə rəisin adının qarşısına “+1000 manat” yazmışdı. Rəisin dili pəltəkləməyə, məni necə uzaqlaşdırmağı düşünməyə başlamışdı ki, müavini köməyə çatdı – “yoldaş məhkum, siz ərizələrinizi hazırlayın və sonra mənə çatdırın, mən sizə söz verirəm ki, göndərəcəm”. Rəis müavini, sözdə tərbiyyəvi işlər üzrə müavin olan Natiq Hacıyev aö yalan danışırdı. Elə buna görə də güldüm və əlavə etdim:

-  Natiq müəllim, bu neçənci yalan vədinizdir? Siz deyildiz mənə deyən ki, “kimdən kimə şikayət edirsən, ordan nə desələr biz onu edirik. Nazirlikdən əmr var, sənin o boş-boş ərizələrin çıxmasın zondan” deyən?

Natiq Hacıyevi elə bil tok vurdu. Qırmızı sifəti daha da qızardı və ulğumunda ilişmiş səsi ilə qonaqlara əli ilə yolu göstərib “buyurun gedək” dedi. Yekə qarın qonaq üzümə baxıb “sən kimsən” deyə sual etdi.

-       Ad soyadım və ardınca eşitmək istəmədikləri “siyasi məhbus” sözünü əlavə etdim.

Müavinin göstərdiyi istiqamətdə hərəkətə başladılar, səssizcə, heç bir cavab vermədən.

                                                                    * * *

Kitabxananın önündə bir gözətçi, ordan çıxacaq xəbəri maraqla izləyirdi. Zonda başqa bir abu-hava vardı. Hər kəs kitab axtarışında idi. Rəisdən tut müavinə, nazirlik işçilərindən tut kitabxana çalışanına, dustaqdan tut rəisə işləyən satqın dustağa kimi, hamı, hər kəs axtarışda idi. Kitab yoxa çıxmışdı sanki. Ara sıra biri çıxır ortaya, mən filan yerdə, filankəsin tumboçkasında görmüşdüm deyir, 3-4 nəfər həmin baraka şığıyıyırdı. Amma kitab yer yarılmış, içinə girmişdi. Tapılmırdı, yox olmuşdu.

Nazirlik işçiləri kitabxanadakı bütün kitabları rəflərdən boşaldır, dənə-dənə kitabları incələyirdi. Saatlar keçir, kitabdan səs –soraq çıxmırdı. Və axşam olmuş, kitabxanada tapılmayan kitabı barakda, məhkum tuboçkalarında axtarış başlanmışdı. Bizim barakdakı axtarışda öz 2koykamda” oturmuş, şəxsi tuboçkama mənsiz baxış keçirilməsindən narazı olduğumu bildirmişdim.

 Yekə qarınlı nazirlik işçisi razılaşdı, “otur  bax, yemirik sənin əşyalarını, kitablarını” dedi. Tumboçkamı böyük həvəs və son ümid yeri kimi incələyən yekə qarın məmur ordan bir neçə kitabı götürdü, diqqətlə baxdı və yerə qoydu. Dəftərlərimi qurdaladı, yazılara nəzər yetirdi. Bir sürü göndərilməmiş ərizələrə baxdı və sonra qazıntıdan qızıl tapmış üz ifadəsi ilə dönüb rəisə baxdı. Bu baxış bayaq dediklərimin təsdiqi idi və buna görə rəisi yolacaqdılar. Bu baxışda “rəis pulu hazırla, yoxsa evini yıxaram” demək ifadəsi vardı. Yazıq rəis isə mal-mal gözünü döyür, “axı yuxarıdan izin olmasa mən kiməm ki, onun ərizələrini saxlayım” deyərcəsinə baxır, necədə zibilə düşdüyünü içində deyir, dodaqlarını gəmirirdi.

 Həqiqətən necə də axmaq sistem idi. Rəisə deyirlər (tək rəis deyil, hər sahədə bu belədir. Sadəcə hazırda söhbətin qəhrəmanı rəisdir) ki, kəs onun səsini. O da rejimə boyun əymiş kölədir, nə desələr edəcək. Sonra ona o sözü deyənlər bunu onun özünə qarşı işlədir, “qanun pozmusan” bahanəsi ilə onun pulunu alır, yolurdular. Bax anlatdığım da bu idi özündən üst vəzifə görəndə boynu bükülən, başqa vaxt aslan kimi kükrəyən zavallıya.

 
Tumboçka eşən yekə qarın “Ovod”un üstündə yaman çox durdu, başını qaldırıb mənə baxdı və “bu nədir” dedi.

-       Kitab – deyə gülümsədim.

-       Görürəm kitabdır, bunu oxuyub hökumət dəyişəcəksən?

-       O kitabı milyonlarla insan oxuyub, hamısı hökumət dəyişib?

Yekə qarının səsi kəsildi. Kitabı da təhlükəli hesab etdiyindən müsadirə üçün rəis müavini qırmızı sifət natiqə verdi. Natiq üzərimdə qələbə çalmış kimi sevinclə kitabı aldı. Bilirdim ki, mübahisə mənasızdı. Ona görə heç mübahisə etmədən dedim sözümü sancım. Ürəyim rahatlasın. Yekə qarına müraciətlə: “o kitabı ilk dəfə 11 ci məktəbdə oxuyarkən, 11-12 il əvvəl oxumuşam, ikinci dəfə 4-5 il əvvəl, üçüncü dəfə isə burda oxuyub bitirmişəm. Hökumət dəyişməyin yolunu daha əzbərə bilirəm, sizə hədiyyəm olsun” dedim və gülümsədim. Daha bir kitabı, Corc Oulelin “1984” ü götürüb uzatdı uşaqtək sevincək olan Natiqə. Əlavə etdim, onu da ikinci dəfə idi oxuyurdum, bitirmişəm.

 Kitabları həqiqətən neçənci dəfə idi oxumuş və bitirmişdim, yoxsa bir gözəl qırğın salardım, dirənərdim. Amma ki, dəftərlərimə əl, dil uzatsaydı. O zaman işin rəngi dəyişərdi. Sadəcə iki “təhlükəli” kitab aşkarlayıb barakı tərk etdilər. Yol üstü dedim bir soruşum, hansı ağılla o iki, bütün dünyanın, ölkəmizin yarısının oxuduğu bu kitabları zərərli hesab ediblər. Yekə qarına müraciətlə “o kitablar niyə zərərli olsun ki” dedim.

-       Bunu sən yaxşı bilərsən – cavabını verdi mızıldanaraq.

-       Yəni o kitablarda yazılanlar (əsasən “1984” ü nəzərdə tutaraq) ölkəmizdəki durumu göstərir, ona görə də zərərlidir hə? Birdən dustaqlar bilər ki, hazırki bizim yaşadığımız durumu 65 il öncə qələmə almışdır Oulel? – deyib gülümsədim.

Cavab vermədi. Nə deyəcəkdi ki? Susdu və heç eşitmirmiş kimi davranaraq yoluna davam etdi. Saymazyana, yekə qarnına arxeyin bu padoş sifət nə cavab verə bilərdi ki. 

Baraklardan da bir şey çıxmayınca yenə rəisin otağına çəkildilər. Ordan çay içib, haqlarını alıb gedəcəkdilər. Rəisin puluna bu ay da gözlənmədik qonaqlar qonmuşdu.

Nazirlikdən “X günü” üçün gələnlər onu tapmayınca, başqa bir müxalifətçini “zərərsizləşdirmişdilər”. Ən azından nazirliyə əli boş getmirdilər.

 Amma bu “X günü”nün axtarışı beynimdə uzun sürə “X” kimi qaldı. Nədən idi bu təlaş? Kim nə demişdi ki, nazirlik bu qədər ciddi düşmüşdü bunun üstünə? Sonralar nə kitab tapıldı zonda, nə də onun axtarışı üçün olan təlaşın anlamı.

  Bir onu bilirdim ki, Samir Sarı imzalı yazar yaman od vurmuşdu “X günü” ilə hakimiyyətə. Kitabı həbsdən çıxandan uzun sürə sonra oxudum. Axtarışa dəyərmiş deyə düşünüb güldüm hətta o günləri xatırlayaraq.

Rəsul Mürsəlov

Kitab qalmaqalı - qalmaqallı Kitab (2 -ci hissə) » QaynarXeber.Az

Ukrayna Parlamentində baş nazir Yasenyuka hücum edən millət vəkilinin görüntülərini izlədim.

Çox sevindim, şad oldum Ukrayna Parlamentindəki bu hadisəyə.

Ukrayna xalqı adına sevindim.

Niyə, nə üçünmü?

Anlatım o zaman.

 Hücum edən tərəf əlində bir dəstə qırmızı gül ilə, çıxış edən baş nazirə yaxınlaşıb, ilk öncə gülü ona verib, sonra isə zor tətbiq edərək onu kürsüdən uzaqlaşdırmağa çalışıb. Hətta gücü çatmadığından onu qucağına alaraq kürsüdən kənarlaşdırıb. Nə gözəl mənzəridir deyilmi?

Davanın olması deyil, azadlığın olmasının gözəlliyini deyirəm.

 Demokratiya bu olsa gərək. Fikir ayrılığı olan yerdə inkişaf var, bu da onun örnəyi. Yəni millət vəkili baş nazirlə razılaşmır və ona etiraz edir (biraz fərqli etiraz şəkli olsa belə).

Millət vəkili, adından da göründüyü kimi millətin müdafiəçisidir. Yəni millətin, onu seçənlərin istəyi, arzusu ilə baş nazirə etiraz edir, onların rifahı uğrunda. Ya xalq çıxıb küçələrdə etiraz etməlidir, ya da xalqın vəkili parlamentdə etiraz etməli, məsələni həll yoluna qoymalıdır.

Normal hökumətlərdə bu hal Parlamentdə tez-tez təkrarlanır, hətta yumuruq davalarına kimi gedib çıxır. Çünki normal olan elə budur, deputatların bir ağızdan razılaşmaması, müzakirə aparması. Sonunda davanın olması əlbət xoş görüntü yaratmır, amma çəkişmənin fonunda olan bu dava inkişafın başlanğıcıdır.

Millət vəkilini xalq seçir ki, onun hüquqlarını ali organda təmsil etsin, onun rifahı üçün qanunları qəbul etsin və ya əksinə. Bu zaman xalqın görəcəyi işi onun vəkilləri edir. Yəni xalq kütləvi şəkildə bir –biri ilə dalaşacaqsa da, artıq bunu onların vəkilləri edir. Mübahisələr, davalar küçələrdən parlamentə daşınır və orda həll edilir. Bu davaya da bu prizmadan baxmaq lazım. Yoxsa bizin susqun cəmiyyət və ona adekvat parlamentdəki “mədəni” görüntü geriçilikdən başqa bir şey deyil.

Bunun, davanın, çəkişmənin olmadığı ölkələrdə isə...

Məsələn bizim Azərbaycan Parlamenti. Və ya başqa adı ilə desək Prezidentin vəkillərinin toplandığı Prezident aparatının qanuniləşdirmə işində səlahiyyətli qürumu...

Prezident tərəfindən təyin olunmuş 125 nəfər (burda haşiyəyə çıxaraq bu sayı 124 də etmək olar, nə də olsa diktatorun xanımı öz “kruqundan” girib parlamentə) zalda əyləşir, başdan nə təlimat gəlsə hamısı bir ağızdan “amin” deyir. Hətta yaşı 80 haqlamış və gəzə bilməyən deputatcığazların əvəzinə də gənc deputatcıqlar masa-masa gəzərək düymələrə basır, başqasının yerinə də “amin” deyir. Hələ utanmadan dövlət quran, oturduğu parlamenti quran Rəsulzadəyə dil uzadır, ağaları tərəfindən dil uzatdırılır.

Hələ baş nazirdən danışmıram. O fağırı heç vaxt parlamentdə, iş başında görmədik ki. Hələ bir ona etiraz edən kimi isə də müzakirə edək. Yaşlı başlı adamdır. Nə dili söz tutur, nə də ayaqları sözünə baxmır ki, on addım atıb parlament tribunasına çıxsın. Onun vəzifəsi susmaq, susmaq və yenə də susmaqdır. Sanki adam “nivdimkadır”. Ara sıra diktatorun diktator dostları yaxasına medal parçası asır ki. Bu adam hələ də yaşayır fikrini cəmiyyətdə oluştura bilsinlər. Məsələn Lukaşenko ona bir medal taxıb ki, bunu yalnız mətbuatdan oxuduq. Heç olmaya iki şəkil də olsa çəkdirib adamı “şərəfləndirməyiblər”. Yəni bu qədər “gözəgörünməz varlıqdır”.
Keçək parlament davalarına. İndi Ukrayna parlamentindəki davadan bizim ağzıgöyçəklərin bir qismi “ayıb olsun”, “belə deputat olar?”, “deputatlar dalaşmamalıdır" kimi sərsəm fikirlər yürüdür. Qınamalı deyil əslində. Adam harda görüb, hardan bilsin ki, deputatlarda fikir ayrılığı normal haldır. Gözünü açandan susqun kölələri, qul kimi deputatları görüb. Birdə deputatxanamızın spikeri Oktay Əsədovun o məhşur sözünü eşidib – “parlament siyasi çəkişmələrin yeri deyil”.

Utanmalı olan susqun parlamentdə oturanlardır.

Susqun Parlament və "utanmaz" Ukrayna deputatları » QaynarXeber.Az

Rəsul Mürsəlov. 

Üç cür faciəli ölüm var - odda yanmaq, suda batmaq, uçurumdan düşmək.

 

Aylar öncə bina yanğınında yaşadıq yanaraq can verən körpələrin acısını. Və daha öncə Zaurun özünü yandıraraq intihar etməsinə şahid olduq.

 

Yanaraq ölmək. Çox acı bir şey olsa gərək. Axı insanın nə qədər canı boğazına gəlməlidir ki, bu cür ölümə getsin? Nə yazıq ki. insanımızı bu hala salmış rejim. O qədər acılar içində qalmış ki insan, yanaraq ölmək belə, çəkdiyi acıların yanında kiçik qalır.

 

Bu gün suda batanların acısını yaşayırıq.

 

Çok acınacaqlı durum. Buz kimi sular, ucsuz bucaqsız dəniz, ümidlərin öldüyü yer. Kimə inansın, ümid etsin o insan? Axı ümid edəcəyi rövnəqlər deyildimi onları hava şəraiti uyğun olmadığı halda "hasilatı durdurmayın" əmrini verən? O rövnəqlərmi qurtaracaqdı onları buz kimi xəzər sularından?

Qurtarmayacaqdı, bunu bilirdi neftçi. Onu öldürən ümidsizlik oldu.
Onu öldürən rejimin daha çox neft tamahı oldu.

* * *

Neftçilər nefti çaxırmamışdılar zaurlar onu üstünə tökərək canına qıysın.

Nə qəribədir deyilmi? Yanan binanı söndürən suda boğularaq can verdi zaurları yandıran nefti çıxarmış insanımız.

 

Amma hər biri bir-birindən xəbərsiz. Nə neft, nə də su günahkardır. Hər ikisini idarə edənlərdir günahkar.

Neft də, onun söndürən suda can aldı. Bəs kimə inanaq bundan sonra? Axı yanğını su söndürür deyə bilirdik. Bu dəfə su "yandırdı" canımızı.

 

Və nə qədər ki, rejim yerindədir, daha ummadığımız çox yerdən yanacaq canımız. kim deyərdi ki su insanı "yandırar".

Bir daha deyirəm, hər ikisinin, hətta üçüncüsünün də məsuliyyəti mövcud rejimin üzərindədir. Üçüncü hələ olmayıb, amma o da bu rejimin üzərindədir. rejimin potensialı bunu deməyə əsas verir.
* * *

Bu olanlar bilirsiz nəyə bənzəyir? Sifarişçi killerə qətl üçün tapşırıq verir, killer işi icra edir. Sonra sifarişçi "killeri" də özü aradan götürür və təmizə çıxır.

 

Əmin olun ki, ən faciəli ölümün ikisini bizə daddıran rejim, digər üçüncünü özü yaşayacaq - uçurumdan düşməklə, param-parça olmaqla. O gün uzaqda deyil. Qəribə də olsa acılarımızı yüngülləşdirəcək ən faciəli üçüncü ölüm. Bu ölümü dadan isə bizlərə bunca ölümü dadıranın özü, "sifarişçi" olacaq.

Sonuncu faciə daha acınacaqlı olacaq. » QaynarXeber.Az
Rəsul Mürsəlov

Uçak vuruldu, neler bekleniyor?

Son "uçak vurma" olayından sonra bazı şeyler değişebilir(mi)?!

Rusya'nın PKK destekçisi, hatta kurucularından başta gelen biri olduğunu daha önceki yazımda yazmış, hatta Azerbaycan hükumetinin de PKK terör örgütüne destek olduğunu anlatmıştım ("PKK'nın Azerbaycan yapılanması" makalesinde). Burada bir parantez açalım - Azerbaycan hükumeti başında olan Aliyevin hükumeti babası, KGB generalı Haydar Aliyev'den devr aldığı hakkında da bilginiz vardır. Malum olduğu üzere H.Aliyev Rusya'nın adamı ve onların politikasını izleyerek PKK'ya destek ve yardımda bulunuyor. Babadan devr aldığı koltukta oturan İlham Aliyev de aynı yol üzerinden gitmekte. yani Azerbaycan hükumetini aslında Rusya idare etmekte. Hatırlatalım ki, Rusya'nın Suriye Türkmenlerine uyguladığı saldırı, Bayırbucak bölgesindeki türklerin direnmesi ve büyük kayıplar vermesi gibi ciddi olay karşılığında Azerbaycan hükumeti hiç bir resmi ve ya qayri resmi söz söylemedi, söyleyemedi. Aynı zamanda PKK terör örgütünü Azerbaycan iktidarı resmi olarak terör örgütü sıfatıyla tanımadı. Yine aynı şekilde Türkiye jetinin bu son Rusya uçağını vurma olayına yine sessiz kalan Azerbaycan hükumetidir. Krım'ın Rusya tarafından işgalini de resmi olarak tanımamakla beraber, hatta Avrupa'nın Krımı işgal etti diye Rusya'ya uyguladığı ambargolara karşı çıktı ve bu konuda Rusya'nın yanında olduğunu bildirdi. Ve biliyormusunuz Rusya Suriyedeki türkmenleri bombalamak için Azerbaycan hava sahasınıdan geçerek gidiyor. Azerbaycan üzerinden uçarak türkmenleri bombalıyan Rusya'ya izin veren ise hükumet, yani ilham Aliyev. Aynı şekilde Hazar denizinden de donanmaları ile Suriya üzerine bomba yağdırmasına izin veriyor.

Parantezi kapatalım ve konuya dönelim. Umarım aktardığım bu bilgiler azerbaycan hükumetinin kimliğini aydın şekilde göstermiştir.

Uçak vuruldu, peki sonrası neler ola bilir ve ya hangi politika izlenilir?

Rusya Türkiye'de PKK terör örgütünün faaliyetini artırmasını sağlayacak yardımlar edecektir. Ki bu kaçınılmazdır. PKK terör örgütü ülke genelinde, özellikle aktif olduğu doğuda terör saldırılarını artıracaktır.

Bunun yanı sıra, paralel olarak Suriyada YPG'ye desteyini artırması, YPG'nin Rusya kara hücumunda desteyi ve karşılığında Beşer Esed'le özerklik hakta konuşma masasına oturması da kaçınılmaz gibi gözükmekte.

Demek ki, bu "uçak olayı"ndan PKK- "Kürdüstan" yolunda irelleme olarak kazanç elde edecektir.

Ama unutmayalım ki, PKK Rusya'nın projesidir, sonuç olarak Rusya kendi projesini yürütecektir demek.

* * *

Türkiye ile Rusya arasındakı doğalqaz anlaşmaları tekrar masaya yatırıla ve bazı konular tartışıla, bununla da Türkiyeye baskı gibi kullanılma olasılığı da var.

Bundan başka Türkiyenin ana gelirlerinden olan ve çoğunluğunu Rus turistlerin oluşturduğu turizm sektörüne etki yapması olasılığı ve bununlada Rusya'nın Türkiyeye karşı ekonomik zarar amaçlama gibi politika yürütmesi de olasılıklar arasında gözüküyor.

Ekonomik zararlılık politikası içinde en önemli paylardan birisi de Türk şirketlerinin (özellikle büyük projeli inşaat sektörü) Rusyadan çıkarılma ve anlaşmalarının fesh edilmesi de önemlidir ki. Rusya bunu ede bilir. Aynı şekilde meyve ve sebze ürünlerinin Rusyaya idhalının büyük kısmını türkiye etmekteydi ve bu işe de el konulur, ambargo uygulanırsa, Türkiye ekonomik olarak kaybeden taraf olur.

Özellikle Avrupa'dan idhale Rusyanın uyguladığı ambargodan sonra Türkiye Rusya pazarını tamamen sebze ve meyve ele almıştı ki, şimdi bunun da durdurulması büyük zarar olacaktır.

* * *

Bu durumda türkiye tarafı ne yapacak?

Büyük olasılıkla ilk önce durumu yumuşama pozisyonuna geçirmeden yana olacaktır (aslında Rusya'nın istedigi de tam budur). Bunun ardından Rusya yukarıda dediyimiz ekonomik baskıları artırırsa türkiyenin de vereceyi cevabı vardır. Hem de büyük ölçüde.

Değeri 14 milyar olan nükleer santralin inşası ihalesini kazanan Rusya'yla bu ihale feshedile bilir ve bu da Rusya ekonomisi için zarar verecektir.

Bundan başka yukarıda bahs ettigimiz üzere Türkiyeden idhali durdurduğu zaman Türkiye kadar Rusya'da bu durumdan etkilenen taraf olacaktır. çünki Avrupadan ithale konulan ambargodan sonra büyük ölçüde meyve ve sebze ithalini Türkiye karşılıyordu. Bu durumda ülke genelinde (Rusya) meyve ve sebze ürünlerinde kıtlık, onun beraberinde ise yükselen fiyat ve ekonomik zorlukların yaşanması kaçınılmazdır.

Tüm bunlarla beraber Türkiye bu olayı NATO -Rusya düzeyine taşıması halinde yine kaybeden taraf rusya olur ki, Rusya da bunun bilincinde.

* * * Gelelim bu olayın başlanma noktasına. Düşünceme göre bu Rusyanın yaptığı oyunun bir parçası. Yani bilerekten Türkiyeyi tahrik ederek kendi uçağını vurdurdu ve bundan yola çıkarak politikasını uygulamayı amaçlıyor. Yukarıda da bu hakta bahs ettiyim üzere Rusya bununla Kürdüstan projesinde kendi çıkarları ve politikası için, diger yandan Suriye politikasında oynanan oyunlarda daha çok yetki almak amaçlı düzenledigi oyundur bu. Son olarak Türkiye jetinin Rusya uçağını vurmasını uluslarası anlaşmalara göre başka ülkenin hava sahasının ihlali durumda gereginin yapıldığını ve doğru olanı yaptığını savunuyorum. Bundan sonrakı politikayı izleyecek ve nelerin olduğuna birlikte tanık olacağız.

Türk düşmanı Rusya ve ona hizmet eden “milliyetçiler”.

Yazdım - Sinan Oğan PKK yandaşı Aliyev'in adamları ile ilişkide.

Açıklama yaptım ki, nasıl, nereden bu ilişki. İlişkide olduğu azerbaycanlı vekillerin kim oldukları, nereye hizmet ettiklerini de yazdım.

İlham Aliyev'e hizmet edenlerin, dolayısı ile PKK ya yardım ettiklerini, Aliyev'in Rusya adamı olduğunu, zamanında Rusya'nın PKK'yı kurduğunu ve Haydar Aliyevin eli ile oluşturduğunu yazdım.

Ve tüm yazılanlarda açıklamalara, delillerle dayandım.

Hemen saldırılar başladı. Yazıda ismi geçenlere, delillere değil de, sadece yazının içindeki fotoğrafı atarak ortaya olayı farklı yere çektiler. Açıklama yerine hakkımta ağıza alınmayacak sözler söylediler.

Olsun. Önemli olan gerçeklerin gün ışığına çıkması.

                                                            * * *

Ardından Azerbaycan'da PKK-nın yapılanması ile ilgili delillere dayalı yazımı paylaştım. Bu yazıda direk isimlere dayalı, hükumetin burada yer almasını aydınlatan fikirler, deliller sundum.

Bu ne demekti? Bu Aliyevin PKK'ya açıktan destek olduğunun kanıtıydı.

Bu hem de o demekti ki, Sinan Oğanın "milletvekili" arkadaşları Aliyeve çalıştıkları halde PKK-nın Azerbaycanda Aliyev tarafından kollanmasını biliyordular ve Oğan bu durumdan rahatsız olmuyordu. Ve ya durumun farkında olduğu halde kendi çıkarları uğruna susuyordu.

Bu iki yazı üzerinden saldırılar başladı: "sus, sen ermenisin" dediler.

Ona da “okey”. Sizin demeginizle ermenimi oldum?!

                                                   * * *

Yazımda Aliyev'in Rusya adamı olduğunu açık ve net şekilde, delillere dayalı anlattım. Onun çevresinde dolaşanlar Rusya istihparatı için çalışıyor, onların çıkarlarına hizmet ediyorlar - bilerekten ve ya bilmeden?!

Yine tepki aldım, yine ermeni olmakta suçlandım.

Aynı Aliyev taktigi. Ülkede adalet istegen kişiyi ermeni olmakta suçlamak Aliyev'in en önde çamur atma taktigi. Bunu ülkede bilmeyen yok.

Tabi Türkiyede kimse bilmez, Azerbaycan halkı ne durumda, kimlerle mücadele ediyor ve.s

Neden bilmez? Çünki aradakı bağlar kopmuş, koparılmış. Tam da dedigim nokta aslında budur. Yani bilerekten aradakı bağlar koparılmış, milliyetçi camianın içinden kişileri satın almakla. Hani diyorlar ya, Ganire Paşayeva türkçüdür. Neden türkçü hanım bir kere Azerbaycan türkü'nün derdinden bahs etmez? Edemez, Aliyeve bağlı. Ve tüm sorunların ana kaynağı Rusya adamı Aliyev.

Hiç duydunuzmu G.Paşayeva bir kere de Rusyanın ülkemize tecavüzünden bahs etsin? Onu da duyamazsınız. Dedigim gibi, Aliyevin hizmetkarı ona karşı çıkamaz.

Gerçeyi söylemek, türkün yanında olmaktır türkçülük. Türk düşmanına hizmet etmekle türkçü olunsaydı, o zaman Erdoğan’ı da MHP’li ederdik.

Soruyorum sizlere: Hocalı katliamını kim yaptı? Rusyanın 366. alayı ! Şu ana kadar Karabağın Ermenistan tarafında kalmasının arkasında kim var? Rusya!

Peki bu durumda "Hocalıya adalet" deyipte Rusya'nın yalakalığını yapmanın adını ne koyalım?

Duyurulur!

Azerbaycan yalnız Hocalıdan ibaret değildir. Azerbaycan büyük bir devlet. Türk dünyasında ilk bağımsızlığını (28 mayıs 1918) kazanan devlet. Her defasında Hocalı deyipte geri kalan ülkedeki türk katliamı politikasına ses çıkarmayanlara duyurulur.

Gelelim Hocalıya. Her defasında Hocalı deyip Rusya işgalini, Hocalı soykırımını gerçekleştiren Rusyayı olayın dışında tutmakla Hocalıya adalet olmuyor, olmaz.

Yeter artık bunca sahtekarlık ettiginiz!

Yeter artık insanları kandırdığınız!

Yeter artık türkçülük adı altında oyun oynadığınız!

                                                                    * * *

Bakıyorum S.Oğanın Rusya’da Putin başkanlığında gerçekleştirilen “Valdai Forumu”na (The Valdai İnternational Discussion Club) katılması videoları yayınlanmış.

Ee, ben ne diyordum? Demedimmi bu adam Aliyevin yakınları ile ilişkisi nereye hizmet ediyor.

Ben derken ciddiye almadınızmı? Ama sizin ciddiye almadığınız mesele karşı tarafı öyle bir rahatsız etmiş ki..

Onu da zamanı gelince anlatırım.

Hükumet yetkilileri, hükumet milletvekillerinin başka devlette resmi görüşmeleri, bu tarz konferanslara katılması normal. Ama muhalefet milletvekilinin öyle resmi konferansta ne işi var? Birde o milletvekili ki, “Hocalıya adalet” diye haykırıyor. Ama katıldığı konferans Hocalı katliamını direk yapan devlet tarafından gerçekleştiriliyor ve Rusya KGB’sine direk bağlı.

Hadi bakalım. Çık işin içinden.

PS. Sinan Oğan'ın türk düşmanı, katil Rusya'da konferansta görünmesi bazı sorulara cevaptır. Adamın Aliyeve çalışmasının ıspatıdır. Aliyev ise Rusya uşağıdır ve onun adamları da tabii olarak Rusyaya hizmet eder. Oğanın da Aliyevin adamları ile yakın alakasının arkasında Rusya'ya hizmeti, dolayısı ile buradan çıkarlarının olaması ortadadır.

Rasul Mursalov